μην ντρέπεσαι, γίνε fan!  fb.jpg
Αόρατοι διάλογοι E-mail
xkont   
19.05.07
dialoge.jpg
φανερωμένοι μέσα σε μουσικές, ζωγραφισμένοι μέσα σε πίνακες. είναι απαραίτητο ένας διάλογος να είναι σύγχρονος; δεν είναι διάλογος οι πράξεις δύο απομονωμένων ζωών; πρέπει εμείς οι ίδιοι να έχουμε συνείδηση ότι διαλεγόμαστε ή είναι ο τρίτος που φέρνει κοντά δύο σχετικά ή άσχετα πράγματα και δημιουργεί το διάλογό τους; διάλογοι λόγων, πράξεων, ιδεών. διάλογοι πέρα από το χρόνο. ξέρω πως θες απεγνωσμένα να βάλω εισαγωγικά σε αυτούς τους διαλόγους για να τους ξεχωρίσω από τους διαλόγους των τηλεοπτικών παραθύρων. λυπάμαι, δεν θα βάλω σε τίποτα εισαγωγικά. αφού αυτοί δεν βάζουν εισαγωγικά στη χυδαιότητά τους, γιατί να βάλω εγώ στους αληθινούς διαλόγους. α-ληθη-νούς, που ο νους δεν ξεχνά.

συνεχίζω κι εγώ, όπως και εσύ, σε κάποιο από τους άπειρους αιώνιους διαλόγους που δεν έχουν καταλήξει παρά το πέρασμα των πολιτισμών. και ο καθένας μας θέλει να κλείσει αυτό το διάλογο, να βγει έξω από αυτόν, να ζήσει.

μπορεί άραγε να υπάρξει ζωή έξω από αυτούς τους διαλόγους; μπορούμε να ξεχάσουμε τους προηγούμενους και να ξεκινήσουμε εμείς τον ίδιο διάλογο; νομίζουμε πως είμαστε τόσο μοναδικοί αλλά είναι η παντελής άγνοιά μας αυτή που μας κάνει να νομίζουμε ότι προσθέτουμε κάτι στο διάλογο ενώ στην πραγματικότητα αναμασάμε ημιφράσεις που κάποιοι πριν από εμάς διατύπωσαν τόσο εύγλωττα που εάν το ξέραμε θα σιωπούσαμε για πάντα.

τα γράφω όλα αυτά έχοντας μια φωτογραφία ανοιχτή δίπλα στο TextEdit μου. διαλέγομαι με αυτή τη φωτογραφία όπου το πρόσωπο δεν κοιτά στον φακό αλλά με αποφεύγει. είναι αυτή η αποφυγή η απάντησή της. η απάντηση σε ένα διάλογο που δεν γνωρίζει καν ότι συμμετέχει. και κάθε φορά που θέτω ένα ζήτημα η απάντησή της είναι διαφορετική. το ίδιο βλέμα είναι που άλλοτε συμφωνεί διακριτικά και άλλωτε είναι απογοητευμένο από την κάθετη διαφωνία.

ειναι ο διάλογος που δεν κάνουμε ποτέ, επειδή η γραφή έχει την πολυτέλεια της σιωπής. είναι ο συνεχής διάλογος που κάνουμε, όταν δεν είμαστε μαζί.

είναι σαν ένας διάλογος μέσα από κάποιο κείμενο του Ίταλο Καλβίνο στη συλλογή «Δύσκολοι Έρωτες».

κι αν δεν είμαστε εμείς, τότε είναι οι αόρατοι παρατηρητές των ζωών μας που κάνουν αυτό το διάλογο, μεταξύ τους και μαζί με όλους αυτούς που κατάφεραν να κυριαρχήσουν σε κάποιες ζωές. «Ο εχθρός του Ποιητή» (Γ. Χειμωνάς) νομίζω πως τελικά γίνεται αυτός, ο Ποιητής, για να διαλεχθεί μέσα από την Τέχνη και πέρα από το χρόνο με όλους τους «εχθρούς των Ποιητών» που σκότωσαν τους Ποιητές αλλά και τους δικούς μας που κρύβονται ηττημένοι μέσα στο κάρβουνο του μολυβιού μας ή κάτω από το πλαστικό πληκτρολόγιό μας (αν θες).

σήμερα σε βλέπω λίγο θλιμμένη.
φταίει η συννεφιά ή κάτι που δεν είπα;