το «μουσικό μου ντουλάπι» είναι ένα ντουλάπι το οποίο κανείς δεν επιθυμεί να σκαλίσει. ξέρετε, τα κλασικά, πολλές φορές πρέπει με το ζόρι να βάλεις κάποιον να ακούσει κάτι, που στην πραγματικότητα δεν το ακούει αλλά πρέπει ή να το παίξει ειδήμων και «να του θυμίζει κάτι» (πιθανότατα το θερμοσύφωνα αλλά βρίσκει κάποιο συνθέτη αντί του ELKO) ή να λυποθυμήσει από (προσποιητό) εντυπωσιασμό γιατί έτσι (νομίζει) ότι δείχνει την φιλία του...
το κακό είναι ότι τις περισσότερες φορές το ξέρεις (αν δεν βιώνεις την παντελή αγωνία της εγκατάλειψης και η ανάγκη του να κρατηθείς από μία φράση είναι στα πλαίσια του παθολογικού), αλλά δεν έχεις και πολλές επιλογές.
έτσι λοιπόν, αποφάσισα επειδή και τα κείμενα τώρα τελευταία δεν «ρέουν» κατά κύμματα (είπαμε το κύμμα εγώ το γράφω με 2 μ επειδή είναι ένα κόμμα από τη θάλασσα και δεν μπορώ να του στερήσω το δεύτερο μ) να σας πετάξω λίγα πράματα από αυτό το υπεραιώνιο συρτάρι στη μάπα.
υπεραιώνιο είπα;
ναι, η αιώνια κατηγορία της υπερβολικής έκφρασης... όχι, είναι η αιώνια πραγματικότητα της υπερβολικής αίσθησης. το συρτάρι μου είναι όντως υπερ-αιώνιο και μόνο αντανακλάσεις αυτής της υπεραιωνιότητας μπόρεσαν να υλοποιηθούν στιγμιαία μέσα του κι εγώ με τη σειρά μου φευγαλαία να κρατήσω κάτι στα χέρια μου. τόσο φευγαλαία όσο και μια χούφτα άμμο σε μια παραλία.
α, κι επειδή πρέπει να εξηγήσω και τον τίτλο (δεν είναι δική μου η αγωνία), τα γράφω όλα αυτά και κυρίως σας βάζω το "4 part I" που έγραψα πριν πολλλά χρόνια (γι αυτό και τα όργανα και η ηχογράφηση είναι crappy) γιατί σήμερα ξαναθυμήθηκα την καθηγήτρια πιάνου που άκουσε μία φράση μου και έπαθε ηλεκτροσόκ και άρχισε να λέει
"αυτός! δεν είναι μουσικός! είναι άσχετος! θα έπρεπε να του απαγορεύουν να μιλάει!"
ναι, έχει ένα δίκιο, μόνο που θα το δεχόμουν αν αντί αυτών των λέξεων έλεγε τη μία σωστή λέξη που είχε στο μυαλό της και ήταν "επικίνδυνος"
έχω κουραστεί να με την αγωνία της μετριότητας.
έχω κουραστεί να αγωνιώ μπροστά στην μετριότητα.
έχω κουραστεί να προσπαθώ να είμαι μέτριος.
και θα σας πω ένα μυστικό για την μουσική δημιουργία:
ναι μεν πρέπει να έχεις την τεχνική δεξιότητα και μπλα-μπλα-μπλα
αλλά πρέπει να τα έχεις ζήσει όλα για να πεις μόνο κάποια από αυτά...
και αυτό είναι που κάνει πχ το 4 Part I να έχει μια συνεχόμενη συναισθηματική γραμμή παρά τις φαινομενικές μεταπτώσεις. αυτό που συνδέει όλους τους ήχους είναι ο άνθρωπος και η ψυχή του.
και φυσικά δεν περιμένω κανείς να νοιώσει αυτό το κομμάτι.
get fed
