δεν ξέρω αν το πολύ προσωπικό είναι το πλέον δημόσιο.
δεν ξέρω εάν η μοναδικότητα είναι κοινή ή
το κοινό είναι μοναδικό.

γενικά δεν ξέρω.

παλαιότερα ήθελα να μην θέλω να ξέρω.

σιγά-σιγά νίκησα τον φόβο του να μην θέλω να ξέρω και απέκτησα τον φόβο του ότι θέλω να ξέρω. δεν είμαι φοβικός, αλλά δεν μου αρέσει τίποτα από όλα όσα μαθαίνω σε αυτή τη ζωή.

το «αυτή τη ζωή» δεν πάει στην ζωή την ίδια αλλά στον κοινωνικό προσδιορισμό, την you know... «ζωή».
από την ζωή την ίδια έμαθα όλα αυτά που δεν τα φοβάμαι καθόλου, έμαθα όλα αυτά που η «κοινωνική ζωή» καταπολεμάει κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. και καταπολεμάει με πάθος όλες τις απλές αλήθειες της ζωής.

ναι, στην πραγματική ζωή υπάρχει η γεωμετρική πρόοδος, τόσο προς την ανάπτυξη όσο και προς την καταστροφή. δεν ελέγχεται από κανένα Διεθνές Νομισατικό Ταμείο, δεν ορίζεται από κανέναν Αναπτυξιακό Νόμο. η ζωή πάει προς τον εαυτό της και εναντίον του κατά το δοκούν. όχι στην τύχη. στην ολοκλήρωση. και σαφώς χωρίς εμείς να είμαστε οι πρωταγωνιστές της.

θα ήταν πολύ μικρός αυτός ο κόσμος άλωστε, αν εμείς ήμασταν οι πρωταγωνιστές του. και ακόμα πιο μικρός αν πρωταγωνιστής ήταν οι πρωταγωνιστές μας, τα hedge funds μας, οι μετοχούλες μας, τα φραγκάκια μας, οι οχτροί μας που θέλουμε να τους βγάλουμε το μάτι (λες και πριν έβλεπαν, λες και βλέπουμε εμείς ΠΟΥ είναι το μάτι τους για να το βγάλουμε)

κι εγώ που «μιλάω δύσκολα» και σχολιάζομαι ακόμα δυσκολότερα έμαθα να ακούω ιστορίες πάνω από 3 λεπτά. η ζωή με έμαθε πως όλες οι ιστορίες έχουν happy end, αλλά εμείς αρνούμαστε να δεχτούμε το ευτυχές τέλος σύμφωνα με τους κανόνες της ιστορίας και θέλουμε το ευτυχές τέλος σύμφωνα με το προσωπικό μας τυφλό συμφέρον.

γιατί άραγε τα λέω όλα αυτά;
έτσι, χωρίς γεγονός, χωρίς λόγο.

απλά από την κούραση του πληθωρισμού που υπάρχει στις υποτιθέμενες ειδήσεις, στο υποτιθέμενο παγκόσμιο δίλημμα για τον barak ή τον maccain, στο παγκόσμιο δίλημμα για το εάν τα δις που σφυράνε πάνω από τα κεφάλια μας (και σαφώς μακριά από τις τσέπες μας) πρέπει ή δεν πρέπει να πάνε σε δημόσιες επενδύσεις, λες και θα επενδυθεί έστω και μία δραχμή στο μέλλον μας. λες και το μέλλον μας έχει ανάγκη από επενδύσεις σε χρήμα...

αλλά τελικά, «ποιοί είμαστε εμείς»... εμείς δεν είμαστε πια πολίτες, δεν είμαστε λαοί, δεν είμαστε έθνη, δεν είμαστε εργαζόμενοι. είμαστε το φιλοθεάμον καταναλωτικό κοινόν που «αγωνιά» να πληρώσει τη δόση και παίζει lotto για επένδυση, κοιτάει στα reality shows την κακομοιριά των άλλων για να επιβεβαιώνει την ανύπαρκτη ευδαιμονία του καινούργιου του αυτοκινήτου.

η ιστορία όμως δεν είναι 3 λεπτών.
και η ιστορία δεν γράφεται στις πόλεις των ανθρώπων, γράφεται στα δάση και τα βουνά, στις θάλασσες και τα φαράγκια.

γραφικά ε;
κι όμως, δεν μας έφερε στην ζωή η τράπεζα.
δεν μας συντηρεί στη ζωή η ΔΕΗ και ο ΟΤΕ.
η Φύση μας έφερε, που την πολεμάμε με όλα μας τα μέσα.
είναι όμως όλα, πολύ φτωχά μπροστά της.

άντε λοιπόν, ανοίγοντας τα μάτια μας μετά το τέλος του πολιτισμού θα γυρίσουμε και πάλι να λατρεύουμε την βροχή, τον ήλιο, το βουνό και το δάσος, γιατί θα ανακαλύψουμε ξανά,
ότι τελικά, αυτές είναι

οι μόνες πραγματικές και αιώνιες αλήθειες τις οποίες αξίζει να δοξάζει ο άνθρωπος.

ΥΓ

τελικά όλοι αυτοί οι μαλάκες, οι πρόγονοί μας (όλων των λαών), ίσως να μην ήταν και τόσο μαλάκες.
αλλά ίσως πρέπει να μεγαλώσει αρκετά το παιδάκι για να καταλάβει ότι οι γονείς του δεν είναι τελικά και τόσο μαλάκες όσο νομίζει μέσα στην άγνοια της παιδικότητας ....