short©xkont 2008

όταν το δεδομένο γίνεται ζητούμενο, τα λίγα είναι πολλά.

ένα μυστικό για όλες τις μουσικές είναι ότι ποτέ δεν εκφράζουν μία κατάσταση αλλά την προσδοκία αυτής.

θα σκεφτείτε πολλές μουσικές και θα διαφωνήσετε.

τώρα, ξανασκεφτείτε την πρότασή μου.
θα δείτε ότι η σκέψη σας είναι απόλυτη και όχι αναλογική...
βάζετε ένα όριο στο τί μπορεί να είναι προσδόκιμο και τί όχι.

εάν δεν με «πιάνετε» ακόμα, απλά αφαιρέστε τον πάτο από το βαρέλι.
τότε, όλα είναι μόνον αναλογικά.

και δυστυχώς για όλους μας, το βαρέλι είναι άπατο.
μόνον η αξιοπρέπειά μας «χτυπάει πάτο» και ανεβαίνει ξανά.

και για να βάλουμε και μία νότα Φυσικής (...)

όσο πιο βαθειά στο βαρέλι, τόσο περισσότερος ο όγκος νερού που πιέζει αυτό που βρίσκεται από κάτω του.
συνεπώς, όσο πιο βαθειά, τόσο αυξάνεται η πίεση.

κι όμως, όσο αυξάνεται η πίεση ανεβαίνει και η θερμοκρασία.
αλλά στον πάτο του ωκεανού δεν κάνει ζέστη, κάνει κρύο...

έλα τώρα, είναι απλό:
τα υγρά είναι ασυμπίεστα, μόνον τα σώματα δέχονται αυτή την πίεση.

κατάληξη-μετάφραση:
το περιβάλλον είναι πιεστικό μόνον όταν εσύ είσαι ξένο σώμα.


ΥΓ
εάν το βαρέλι είναι άπατο, γιατί να ανεβαίνει η πίεση αναλογικά με το βάθος;
αφού χωρίς πάτο τίποτα δεν είναι «πάνω» από κάτι άλλο, είναι απλά «εκεί»...

έλα μου ντε...
να θεωρήσουμε ότι ο πάτος υπάρχει σε άπειρο βάθος!
έτσι ώστε και να μην είναι εφικτή η προσέγγισή του (αφού είναι στο άπειρο) αλλά να είναι και υπαρκτό για να δημιουργεί την πίεση...
ΑΧΑ!

quel est άπειρο?