λόγω σεισμού, σήμερα δεν έχει φωτό. 

ο σεισμός σήμερα 8/6/08 ήταν πραγματικά ο πιο δυνατός στην περιοχή.

εάν και κάποια στιγμή ένοιωσα με βεβαιότητα πως είναι υπαρκτό το ενδεχόμενο να αρχίζει το σπίτι να παραμορφώνεται και να μας έρθει στο κεφάλι, οι σφυγμοί μου δεν ανέβηκαν πάνω από αυτούς που ήδη ήταν καθώς ετοιμαζόμουν να φτιάξω «ανακατευτό» (καφέ).

ένοιωσα in the zone, σε αυτό τον άλλο χώρο και χρόνο, αυτόν της καταστροφής, του επικείμενου μεγάλου κακού.

και ήμουν απόλυτα νηφάλιος.

μόλις ο σεισμός τελείωσε, και πριν ακόμα πάω να δω τι έγινε με το σπίτι μου που κατασκευάστηκε το 1874, και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, αφότου μίλησα με τους γονείς μου και ήταν καλά, σκέφτηκα:

«τελικά, οι προσωπικοί μου φόβοι είναι πολύ μεγαλύτεροι από ένα μεγάλο σεισμό.»

ξέρω πια, (άλλος ένας μετασεισμός ακριβώς τώρα 0:49)

πως ο φόβος των εννοιών είναι πολύ χειρότερος από κάθε φόβο για κάποιο γεγονός.

ο σεισμός δεν ανέβασε τους σφυγμούς μου.

κάποιες σκέψεις όμως, μπορούν.

ΥΓ

πέρασε ένας χρόνος blogging.