| «να είσαι εσύ» |
|
| xkont | |
| 19.04.08 | |
|
χάθηκαν οι τελείες χωρίς να είσαι εσύ μπροστά εκεί που θα τις προστάξεις να φύγουν μαρκιά και μόνες τώρα θα ανοίγουν νέες σελίδες εκεί που δεν θα τις βλέπεις ούτε εσύ ούτε εγώ είμαστε κάποιος που μπορεί να προστάξει τις τελείες που στην πραγματικότητα έφυγαν μόνες τους επειδή γνώρισαν πόσο καλά μπορεί κάποιος να ζητά την γαλήνη πίσω από μία κύβδηλη προστακτική που έρχεται μαζί με αυτό τον κόσμο να σε αναγκάσει να ζήσεις τη δική σου ζωή ενώ σου πουλάει τη ζωή κάποιου άλλου για να ζήσεις αφού η δική σου ζωή δεν βιώνεται από κανέναν και η ζωή που θες να ζήσεις είναι η ανύπαρκτη που βιώνουμε όλοι μαζί κάθε μέρα μπροστά στις οθόνες που ασχέτως περιεχομένου μας μιλάνε και μας λένε κάθε μέρα τα ίδια όπως οι καθρέφτες αφού τί άλλο να είναι μία οθόνη παρά ο μαγικός καθρέφτης που τον ρωτάμε κάθε μέρα «είμαι εγώ η πιό όμορφη του κόσμου καθρεφτάκο μου» και αυτός απαντά τις περισσότερες φορές πως ναι σίγουρα μάλλον πιθανότατα θα μπορούσα να πω πως ναι ναι αλλά μόνον όταν είσαι εσύ γλυκιά μου που κοιτάζεσαι μέσα σε μένα τον καθρέφτη που δεν ζω παρά αντανακλώ την ανυπαρξία της μοναδικότητας όπως κάθε οθόνη μαζεύει επάνω της εικονίδια υποτιθέμενων υπάρξεων και αντικειμένων που σου κάνουν παρέα χωρίς το σπίτι σου να γίνεται ένας σαβουρότοπος αφού τώρα μπορείς να έχεις όλη τη σαβούρα μέσα στον καθρέφτη για να πλαισιώνει την υποτιθέμενη ψηφιακή σου εικόνα που είναι και η μόνη που έχεις όταν παίζεις με τα πλήκτρα αναζητώντας τις λέξεις που θα μπορέσουν να βγάλουν από μέσα σου ερωτήματα τα οποία δεν συμμερίζεται κανείς αλλά όλοι από ευγένεια και αναζητώντας τον δικό τους εαυτό μέσα από τον δικό σου καθρέφτη μοιάζουν να συμμερίζονται και να κατανοούν χωρίς να ρωτάνε χωρίς να ξύνουν πληγές που απλώνεις προβοκατόρικα στα πόδια της ανυπαρξίας ενός blog που δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη διαφορά του bot από τον πραγματικό άνθρωπο και σιγά σιγά καθώς οι επισκέψεις πολλαπλασιάζονται ούτε και εσύ μπορείς να ξεχωρίσεις τις spam απαντήσεις και τα spam έξυπνα σχόλια που αφήνουν μαζί και εγώ επειδή δεν εξαιρούμαι ακόμα και αν δεν μπορώ «να είμαι» αφού όπως όλοι χτυπάω τις λέξεις μέσα στο πέτρινο γουδί μου για να βγάλω από μέσα τους όλους τους χυμούς που υποτίθεται πως έχει ο ανύπαρκτος εαυτός μου που κομπάζει και κοκκορεύεται και σε κάθε χτύπο το γουδοχέρι λιώνει και μια ακόμα λέξη για να κάνει τα γράμματα χωριστά αυτά που νομίζουμε πως θα μας αποδείξουν την ύπαρξή μας και στο επόμενο χτύπημα αυτό της γνώσης της έλλειψης του είμαι σε αντιδιαστολή στο είσαι απλώνει πλέον το κάθε γράμμα το έλαιό του που είναι μαύρο ή φαίνεται μαύρο επειδή ίσως δεν υπάρχει φως για να φανεί το χρυσαφί του χρώμα αλλά και πάλι πριν το δούμε χάνεται όπως τα πλήκτρα χάνονται κάτω από τα δάχτυλά μας κάθε φορά που τα πατάμε και ξαναγυρίζουν νέα για να χαθούν ξανά κάτω από τα δάχτυλά μας για να πάνε να φέρουν και πάλι το γράμμα το νέο γράμμα για την καινούργια λέξη που φτιαγμένη από ολοκαίνουργια γράμματα μας υπόσχεται πως θα πει σε όλους αυτό που την προστάζουμε να πει αλλά κατά βάθος ξέρουμε ότι τα γράμματα έχουν την δική τους ύπαρξη και εμείς μόνο να τα βάζουμε σε σειρές μπορούμε για να βλέπουμε τη δική τους ζωή να ζωντανεύει και να την κλέβουμε για δική μας επειδή εμείς κατέχουμε τα πλήκτρα εμείς κατέχουμε τα δάχτυλα και εμείς νομίζουμε πως είμαστε αυτοί που τις βάζουν σε μία σειρά ίδια με κάθε σειρά όπως αυτές οι σειρές των σειραϊστών μουσικών στο μεσοπόλεμο που με αγώνα και πάθος έφτιαξαν μόνο κανόνες για τη δημιουργία της σειράς που μόνη της μετά θα αφηγηθεί μία ιστορία εξώκοσμη και ακατανόητη γιατί δεν είναι ο ιμπρεσσιονισμός μία αφήγηση ανθρώπων αλλά ήχων ίσως όπως όλες οι αφηγήσεις είναι αφηγήσεις των ίδιων των λέξεων και όχι των αφηγητών όπως ειμείς που γράφουμε λέξεις και φράσεις για να πούμε ιστορίες των λέξεων και όχι των ανρθώπων γιατί μπορεί εσύ να μου λες «να είσαι εσύ» αλλά εγώ αναρωτιέμαι ποιός είναι αυτός που χρησιμοποιεί την προστακτική ή ποιός είναι αυτός που τον χρησιμοποιεί η προστακτική «να» και μετά δύο κόσμοι άλογοι δύο έννοιες ακατάληπτες «είσαι, εσύ» που προστάζουν να «είμαι εγώ» μαζί και τα δύο τόσο κοντά μέσα στα εισαγωγικά για να μην επεκταθούν πιο έξω και καταλλάβουν το σύμπαν μα κάτσε να βάλω και το «σύμπαν» σε εισαγωγικά για να το περιορίσω αφού δεν μπορώ να προσταχτώ ούτε και να προστάξω όσο κι αν ορίζω τα εισαγωγικά όσο κι αν θέλω δεν υπάρχει «είμαι» για να προσταχτώ δεν υπάρχει «εγώ» από μόνο του για να προστάξω ή έστω για να «είναι» ή ό,ποιος και αν το προστάζει να υπάρξει ως τέτοιο
είναι πολύ δύσκολο «να είσαι εσύ», όταν αυτό είναι ζητούμενο.
|
get fed
