(φταίει η νησοδέσποινα που με τα posts της με προκαλεί)

το καλοκαιρινό σούρουπο είχε σαφώς κάτι το μαγικό. το ελαφρύ αεράκι που μόλις ήταν αισθητό έριχνε τη θερμοκρασία της ζεστής μέρας που είχε περάσει και έφερνε από τη θάλασσα μια γλυκιά αρμύρα ανακατεμένη με τη μυρωδιά από τις λεμονιές και τα γιασεμιά.

το τραπέζι στην ταράτσα ήταν λιττό αλλά αυτό συνέβαλε στην όλη μυστηριακή ατμόσφαιρα. σαν όλα τα αντικείμενα να εμποτίζονταν από κάτι το αδιόρατο, το μεθυστικό. δεν χρειαζόταν πλούσια φαγητά και σερβίτσια. το μοναχικό κερί στο κέντρο σκόρπιζε με ανασφάλεια το ρομαντικό αυτό χρυσοκίτρινο χρώμα του κάνοντας το τραπέζι αυτό να μοιάζει σαν μόλις να είχε υλοποιηθεί από έναν άλλο κόσμο, τόσο εύθραυστο που δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πολύ.

αυτή, μόλις το είδε ένοιωσε πως επιτέλους, μετά από 8 χρόνια η ώρα είχε φτάσει. αυτός, ήταν αγχωμένος γιατί η απόσταση από τον ρομαντισμό και τη μαγεία έως τη γελοιότητα είναι κάπου δυό λέξεις και μισό βλέμμα.

κάθισαν σιωπηλοί. και οι δύο ένοιωθαν πως κάθε απότομη κίνηση ή λέξη θα μπορούσε να καταστρέψει την λεπτή κρούστα που είχε δημιουργηθεί για να τους χωρίσει από τον συμβατικό κόσμο που κορνάροντας και βρίζοντας από τα γύρω σοκάκια προσπαθούσε απεγνωσμένα να εισβάλει ανάμεσά τους.

τότε, αυτός, πήρε το μη επιτηδευμένο κολωνάτο ποτήρι με ο κόκκινο κρασί και έβρεξε τα χείλη του. δεν ήπιε. εκείνη ένοιωσε την καρδιά της να επιταχύνει λίγο τους χτύπους της, αλλά μόνο λίγο. ήταν αρκετά μεγάλη πια για να σκιρτάει σαν παιδούλα. ο άνθρωπος απέναντί της την είχε απογοητεύσει πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά ήταν έτοιμη για μια ακόμη φορά, ή καλύτερα αυτή τη φορά να κάνει μια νέα αρχή μαζί του. όχι σαν τις προηγούμενες νέες αρχές, μια νέα αρχή. νεότερη από όλες τις νέες αν και λίγο παλαιότερη από την πρώτη νέα που όμως δεν μετρούσε γιατί είχε σχεδόν ξεχαστεί, τόσο νέα που κάθε άλλη νέα αρχή θα ήταν ένα παρελθόν, νέα σαν την πρώτη μέρα της άνοιξης, όχι, ακόμα πιο νέα, τόσο μα τόσο νέα που...   

τέλος, πάντων, νέα...

αυτός, πήρε μια ανάσα, αργά για να αφήσει τη φωνή του να κυλήσει έξω από το σώμα του απαλά, όπως το μεταξένιο ποτάμι που κυλάει στις βελόυδινες κοιλάδες. και το πέτυχε. η φωνή του κρατήθηκε μέσα στην μαγική αυτή κάψουλα που τους χώριζε από τον υπόλοιπο κόσμο...

- αγάπη μου... νομίζω πως είμαι έτοιμος να σου προτείνω να κάνουμε Συμφωνητικό Συμβίωσης

- ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!