ο θεός δεν θα με αξιώσει...

πολλά πράγματα να δω. πολλά πράγματα να ζήσω. πολλά πράγματα να αισθανθώ. πολλά πράγματα να γνωρίσω και να καταλάβω.

γι'αυτό κάθομαι στην άκρη αυτής της εθνικής οδού που περνάνε με ταχύτητα όλοι οι γνώστες, οι ζώντες, οι έμπειροι, οι πολυπράγμωνες, και προσπαθώ να προλάβουν τα μάτια μου να ακολουθήσουν την φρενήρη πορεία τους.

ο θεός δεν θα με αξιώσει επειδή ίσως να μην υπάρχει για να αξιώσει τίποτα, πιθανότερα ακόμα επειδή δεν αξιώνει, σίγουρα όμως, επειδή - «δεν».

δεν ξέρω γιατί διάλεξα αυτή τη φράση. ίσως επειδή υπονοεί ένα τόνο απελπισμένης επιθυμίας όλα να έρθουν από κάπου αλλού. ίσως η ευτυχία μας κρύβεται κυρίως σε όλα αυτά που μας έρχονται από κάπου αλλού, δεν παράγεται μέσα μας.

γι'αυτό και η μαγική ελληνική γλώσσα την λέει ευ+τυχία και όχι πχ χαρμοσύνη, που και αυτό καλό θα ήταν αφού το χαρμοσύνη είναι η αρμοσύνη, αρμονία, αρμός, σύνδεση, άρθρωση... να και πάλι, η ευτυχία δεν μπορεί να βρεθεί μέσα μας και μόνη της.
δεν υπάρχει η λέξη που να την ορίζει έτσι.

η ευτυχία λοιπόν, ψάχνοντας τις λέξεις είναι ροή, συνδεδεμένη και προερχόμενη με τα γύρω μας και όχι τα μέσα μας. το αίσθημα μέσα μας είναι η αντανάκλαση αυτής της αρμονίας που ευ+τυχαία μας βρίσκει.
(το ίδιο τυχαία δημιουργούμε εμείς το «ευ» για τους άλλους.)

γιατί όμως η σκέψη να καταπιάνεται με τέτοια ζητήματα;
τί πραγματικά ψάχνει να βρει;

τα σκυλιά στην εθνική οδό μοιάζουν ηλίθια. δείχνουν να μην έχουν επίγνωση του κινδύνου, έτσι είναι - κυνηγάνε - μονοδιάστατα, ό,τι κινείται. αν κινείται, τότε είναι αντικείμενο πόθου ή απέχθειας για αυτά. έτσι είναι και η σκέψη. έχει ένα μονοδιάστατο (αυτο)σκοπό τον οποίο εκπληρώνει συνέχεια μέσα από πιθανά και απίθανα κανάλια, φανερά ή κρυφά.

...και φυσικά στο τέλος δεν έχει αντιληφθεί τί ήταν αυτό που την έκανε ένα μεγάλο σκουρο-γκρι μπάλωμα με μονοκατευθυνόμενες ακτίνες στο δρόμο.
...και φυσικά όλα αυτά τα μπαλώματα είναι εκεί για να τα βλέπουμε, σαν φάροι στο σκοταδισμό του πνεύματος που απεγνωσμένα παλεύει να επιβληθεί.

ίσως, τελικά, αυτός να είναι ο αυτοσκοπός της αναζήτησης. το άπλωμα των εσωτερικών της σε κοινή θέα για τους επόμενους.

έτσι όμως, παύει να υπάρχει η εθνική οδός τους.

έτσι όμως, δημιουργούμε το ποτάμι μας.