μπορεί ο τίτλος να δημιουργεί την παρανόηση ότι αυτό το κείμενο θα έχει προτροπές του τύπου «να γράφεις όταν» ή «να μην γράφεις όταν».

δεν θα κατηγορήσω όσους το νόμισαν. το αντίθετο μάλιστα. αφού τα περισσότερα κείμενα εδώ, είναι κυριολεκτικά. είναι φορές όμως που για να κυριολεκτήσεις ακόμα βαθύτερα, πρέπει να κάνεις την αρχή με τη βεβαίωση μίας παρανόησης.

μου αρέσει να δημιουργώ λέξεις. η νέα μου λέξη είναι το «κερκιδόψωμο». κερκιδόψωμο ονομάζω τα φουντούνια και τα τσιπς που συνοδεύουν κάθε ματς του Τσάμπιονς Λιγκ που παρακολουθώ.

η δημιουργία λέξεων είναι και αυτή μία ακόμα παρανόηση. δεν δημιουργείς μία λέξη επειδή είσαι έξυπνος, ούτε επειδή έχεις μία συνεχή διάθεση για σατυρικό σαρκασμό. δημιουργείς μία λέξη επειδή η πραγματικότητα μοιάζει με ένα αδιαπέραστο τοίχο. και μία λέξη (νομίζεις ότι) μπορεί να κάνει μία ρωγμή.

κάποτε σκέφτηκα την «βιβλιογωνιά». μεταφερόμενη μάλιστα το καλοκαίρι και στο μπαλκόνι. το γεγονός ότι εδώ και 10 χρόνια φοβάμαι να βγω στο μπαλκόνι μου στην Αθήνα, το οποίο είναι αυτό που αποκαλώ «ξώφτερνο», δεν με εμπόδισε να δω την δυνατότητα (το potentiality ) της μεταναστευτικής τάσης που είχε η «βιβλιογωνιά» μου.

γιατί ένα μπαλκόνι είναι ξώφτερνο ;
επειδή δεν έχει γύρω-γύρω αυτό το μικρό τοιχάκι των 10 πόντων. και όποιος από εσάς είναι πολύ παρατηρητικός, μπορεί να σκεφτεί ότι σε ένα ξώφτερνο παπούτσι, η φτέρνα που είναι ελεύθερη (ή απροστάτευτη;) είναι το πίσω μέρος του πέλματος ενώ το μπαλκόνι σε ένα σπίτι είναι το μπροστινό. κάνει όμως λάθος. μπροστά είναι η πόρτα. εκεί που στρίβεις το κλειδί για να μην μπει ο κόσμος μέσα στο σπίτι σου (νομίζεις). και ο κόσμος δεν μπορεί να είναι πίσω σου. μόνο απέναντί σου. μπροστά σου.

έτσι το μπαλκόνι είναι μόνο πίσω και όχι μπροστά. και το ότι δεν έχει αυτούς τους 10 πόντους που θα μπορούσαν να συγκρατήσουν, ένα ζάρι ας πούμε, δίνει την ελευθερία σε όλο το σπίτι, όπως και σε ένα ξώφτερνο παπούτσι ή σαγιονάρα, κάποια απρόοπτη στιγμή, κυρίως αυτή κατά την οποία είσαι απασχολημένος με κάτι άλλο, να φύγει.

να φύγει κάτω από τα πόδια σου. να φύγει το σπίτι κάτω από τον κόσμο σου.

ή ακόμα να φύγει ο κόσμος σου μέσα από το σπίτι, όπως τα χαλικάκια στην ακτή που τα παρασέρνει το κύμα μέσα στην θάλασσα.
για να τα ξαναφέρει.
ποτέ όμως ίδια.

μάλλον αυτό το κείμενο έφτασε την κρίσιμη μάζα χαρακτήρων του. ίσως όμως χρειάζεται και λίγο ακόμα για περίσσευμα.

το λίγο και περιττό είναι όμως αυτό που τελικά ορίζει το σύνολο.
όχι;

τώρα, τί γνώμη έχεις για τον τίτλο;