μήπως δηλαδή, η έλειψη δεν είναι θέμα παρουσίας, αλλά θέμα που αφορά στον χρόνο των πραγμάτων;

πόσες φορές κάποια είναι απέναντί μας και ήδη μας λείπει; την κοιτάμε και την έχουμε ήδη 'πεθυμήσει;

ίσως γι'αυτό η έλειψη είναι πιο πολύ μια αρρώστια παρά μια κατάσταση. επειδή αφορά δύο πολύ ευρείες έννοιες που ο καθένας αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο: την παρουσία και το χρόνο.

πόσες φορές κάποια πραγματικά απούσα, δεν αισθανόμαστε να μας λείπει επειδή είναι συναισθηματικά παρούσα μέσα μας συνέχεια. όταν νοιώθουμε τη σκέψη της να μας συντροφεύει σε κάθε μας κίνηση;
και πόσες ακόμα την κρατάμε στην αγκαλιά μας και η απουσία της είναι τόσο έντονη που όχι μόνο δεν μας λείπει απλώς αλλά μας προκαλεί μια απέραντη μοναξιά. αυτό το οξύμωρο σχήμα είναι που η σκέψη μας δυσκολεύεται πολύ περισσότερο να αντιμετωπίσει από την φυσική απουσία.

αλλά και ο χρόνος παίζει τα δικά του παιχνίδια.
μας λείπει αυτό που θέλουμε και δεν είχαμε έως τώρα. μας λείπει κάποια που δεν έχουμε ποτέ βιώσει ως παρουσία. μας λείπει το όνειρο που θέλουμε να ζήσουμε, μας λείπει μία πραγματικότητα που ακόμα δεν (ή ποτέ δεν θα) έχουμε βιώσει.

κάποιοι αισθάνονται πως πρέπει να κυριαρχήσουν στα αισθήματά τους και να μπορούν να τα ελέγχουν. δεν τους αδικώ καθόλου. είναι μια στεριά όπου νομίζεις πως ορίζεις τα βήματά σου. λες και η λογική σου έχει κάτι καλύτερο να σου προσφέρει...

εγώ θα έλεγα ότι προτιμώ να πνιγώ στη θάλασσα του χάους των ακατανόητων και παράλογων συναισθημάτων παρά να κάνω ένα βήμα σε αυτή τη στεριά. μπορεί να φοβάμαι για τις επιλογές που θα έκανα ή πάλι πιστεύω ότι μέσα στο νερό μπορείς να κινήσαι ελεύθερος ακόμα και αν η πραγματική κίνηση από ένα σημείο σε ένα άλλο θέλει πολλαπλάσιο χρόνο απ' ότι με βήματα ή αυτοκίνητα ή τραίνα. έχει όμως μια άλλη, υπερβατική, αισθητική.

σκέφτομαι όμως πως όλοι αυτοί που υποστηρίζουν πως η λογική είναι η απάντηση είναι αυτοί που δεν έχουν λογική και πνίγονται στα συναισθήματα, και αυτοί που υποστηρίζουν τα συναισθήματα είναι αυτοί που δεν έχουν συναισθήματα και η λογική τους φτάνει στο σημείο να κατανοήσει την αναπηρία της.

όλα αυτά όμως είναι βλακείες. Θέσεις και απόψεις. Η λογική είναι ένα κατευθυνόμενο εργαλείο, δεν υπάρχει αυθύπαρκτη. το συναίσθημα της έλειψης, νομίζεις ότι η λογική θα σε κάνει να το ελέγχεις - δηλαδή να το ακυρώνεις για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

θέλεις δηλαδή να ακρωτηριαστείς συναισθηματικά, και το θέλεις συνειδητά. λες και νομίζεις ότι η λογική θα επικρατήσει μετά από αυτό τον ακρωτηριασμό. λέω πως όλα αυτά είναι βλακείες, ξανά, επειδή η λογική είναι ένα κατευθυνόμενο εργαλείο, κατευθυνόμενο από συναισθήματα. δεν είναι λογική σου απόφαση αυτή που σε οδηγεί στην επιλογή να προσπαθήσεις ένα συναισθηματικό ακρωτηριασμό χάρην της επιβολής της λογικής (άραγε αν θελήσεις ποτέ το ανάποδο, θα ξαναφυτρώσει λες το συναίσθημα; είσαι άνθρωπος ή σαύρα; πόσο άνθρωπος, πόσο σαύρα;).

η λογική είναι ένα κατευθυνόμενο εργαλείο από κάποιο συναίσθημα... αλλά η επιθυμία για έλεγχο δεν έχει να κάνει ούτε με τη λογική, ούτε με το συναίσθημα. έχει να κάνει με την επιλογή, την βούληση και την ενέργεια. δεν είναι άσχετα από τη λογική και τα συναισθήματα. έχουν όμως άλλες αφετηρίες, διαφορετικό τρόπο που κινούνται. πριν πάρεις την απόφαση για κάτι, κοίτα καλά τις διαδικασίες και τις αναφορές της ίδιας της λήψης της απόφασης. πριν επιλέξεις, αναρωτήσου με ποιό τρόπο, με ποιά εργαλεία, τί χρησιμοποιείς ΓΙΑ ΝΑ έχεις καταλήξει σε αυτή την επιλογή. και πριν πράξεις, αναλογήσου αν τελικά αυτό ακριβώς που πας να πράξεις θα έχει όντως ως αποτέλεσμα αυτό που έχεις αποφασίσει, που νομίζεις πως έχεις επιλέξει...

εννιά στις δέκα φορές η τελική μας πράξη δεν είναι όντως το αποτέλεσμα όλων των λογικών και συνδιαστικών πράξεων που έχουμε κάνει πριν. κάποιος πάει και τρυπώνει στο σημείο ακριβώς που οι σκέψεις γίνονται πράξεις. αν θες, από το μάρκετιγκ, θυμήσου τις "λογικές γέφυρες", η αντικατάσταση του "αυτού" από το "όμοιό του", του οποίου όμως οι μηδαμινές και απαρατήρητες διαφοροποιήσεις τη στιγμή της ανταλλαγής είναι αυτές που στο βάθος του χρόνου ή την εξέλιξη της σκέψης θα οδηγήσουν σε παντελώς διαφορετικά μέρη.

και συνήθως δεν κάνουμε μία τέτοια ανταλλαγή του "αυτού" από το "όμοιό του" κάνουμε συνεχώς, έτσι η "λογική μας γέφυρα" στο μέσον της διασταυρώνεται με μια άλλη και άλλη και άλλη και όταν τελικά πατήσουμε το ποδάρι μας σε μια "γη", τότε εμείς είμαστε σίγουροι για το ποιά γη είναι αυτή, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουμε ιδέα.... και μπορεί να μην πάρουμε ποτέ χαμπάρι αφού είμαστε έτοιμοι να αρπάξουμε την επόμενη γέφυρα για να πάμε κάπου αλλού.

διορθωτική Παρένθεση: Εσύ αναγνώστη.
τώρα χρησιμοποίησα μία ακόμα αναφορά σε δεύτερο πρόσωπο. συντακτικά θα πρέπει να μου πάρετε το κεφάλι (εσείς;) αφού έχω χρησιμοποιήσει τρεις φορές δεύτερο πρόσωπο ενώ αναφέρομαι σε διαφορετικά πρόσωπα, εσένα που μου λείπεις, εσένα που υποστηρίζεις τη λογική και εσένα αναγνώστη/τρια.
ίσως πάλι να είσαι εσύ αναγνώστη αυτός που υποστηρίζει τη λογική, ή ακόμα και εσύ που μου λείπεις ή και να υποστηρίζεις τη λογική εσύ αναγνώστρια που μου λείπεις.
εδώ κλείνει η συντακτική διόρθωση για τη χρήση του δευτέρου προσώπου.
(επειδή με λες χαοτικό)

η λογική λοιπόν, είναι ένα κατευθυνόμενο εργαλείο. κατευθύνεται από κάποιο συναίσθημα, μην πεις από "εμάς".
συνήθως από το συναίσθημα που δεν μπορεί να κυριαρχήσει αλλά βρίσκει μια στιβαρή αιτιολόγηση της ύπαρξής του. όλα, και τα πιο ακραία συναισθήματα έχουν την αιτιολόγησή τους (αιτία=λογική) αλλά εμείς δεν θέλουμε να δούμε αυτή την αιτιολόγηση γιατί θα ανοίξουμε την πόρτα σε πολλά πανίσχυρα συναισθήματα που (νομίζουμε πως) δεν μπορούμε να διαχειριστούμε και, το σημαντικότερο, ίσως ανοίξουν την πόρτα στη Λογική.

ρωτήστε ένα μαθηματικό. η Λογική είναι ο μόνος ασφαλής δρόμος που οδηγεί στην παράνοια. παρά-νοια αφού η Νόηση στην οποία πλέουμε όλοι είναι ο κοινός πλαστός χώρος που έχουμε φτιάξει για να αντιπαλεύονται τα συναισθήματα και οι λογικές - που εμείς έχουμε διαχωρίσει σε δύο διαφορετικά πράγματα που στην πραγματικότητα (ωραία λέξη ε;) είναι ένα και το αυτό.

έτσι, η παρά-νοια είναι τελικά ο χώρος όπου όλα αυτά βρίσκονται στην πραγματική τους κατάσταση: ενοποιημένα. ένας κόσμος μέσα στον οποίο δεν μπορούμε να ζήσουμε συμβατικά. μπορούμε όμως να κρυφοκοιτάμε τις ανταλακλάσεις της, να μυριζόμαστε πράγματα κοιτάζοντας προς τα πίσω από τις προβολές τους στον κόσμο μας, στον εαυτό μας. αυτός ο ενοποιημένος χώρος (που από εδώ αποκαλούμε παρά-νοια) είναι ο βυθός στον οποίο είναι όλοι οι θησαυροί της Τέχνης, που κάποιοι παράτολμοι βουτάνε όσο βαθύτερα αντέχουν και μετά ανεβαίνουν πάλι επάνω για να μας τους δείξουν και να υποψιαστούμε τις αιώνιες αλήθειες που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ως σύνολο. πόσο μάλλον ως πράξη.

ναι, στο κατς, όλες οι λαβές είναι ψεύτικές. κι όμως, κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει και αυτό δεν είναι υποχρεωτικά προαποφασισμένο. προαποφασισμένοι είναι οι κανόνες αυτής της προσποιητής μάχης. αυτός είναι ο χώρος της καθημερινής λογικής μας.


μακάρι όλα αυτά να μπορούσαν να έχουν έστω και μία μικρή αντανάκλαση από το χαμόγελό σου. ή μάλλον, μάκαρι να υπήρχε κάτι απ' όλα αυτά που να μην εμπεριέχει μια αντανάκλαση από το χαμόγελό σου.


Γι' αυτό άλλωστε και μου λείπεις.

αφού η έλειψη είναι η ταυτόχρονη απουσία της παρουσίας (σου) και η παρουσία της απουσίας (σου) μέσα σε ένα σταματημένο χρόνο χωρίς πριν και μετά.