σύνδεση με το προηγούμενο:
η μεταθάνατον ζωή είναι τώρα.
http://xkont.realpeople.gr/content/view/28/25/


οπότε, τί γίνεται μετά το βιολογικό θάνατο;
με τον βιολογικό θάνατο πεθαίνουν όλα τα βιολογικά χαρακτηριστικά του «εαυτού» μας. ποιά όμως είναι αυτά;

θα δεχτείτε σίγουρα πως δεν μπορεί να πεθαίνεις γέρος με αλτσχάιμερ και στην «επόμενη» ζωή να παραμένεις γέρος και με αλτσχάιμερ. θα θέλετε «εκεί» να είστε άχρονοι με πλήρη διαύγεια πνεύματος.

γιατί επιμένω στο αλτσχάιμερ. επειδή καλύτερα από τις «ψυχικές» ασθένειες μας δείχνει ξεκάθαρα πως η μνήμη και η συνείδηση έχουν καθαρά και αποκλειστικά βιολογικό υπόβαθρο.

όταν λοιπόν το νευρικό σύστημα και ο εγκέφαλος, η μνήμη και η συνείδηση αρχίσουν να ταΐζουν τα σκουλίκια, πώς θέλετε στην μεταθάτον ζωή να είστε «εσείς»; δεν θα είστε. εάν η μεταθάτον ζωή υπάρχει, τότε σε αυτή δεν θα έχετε την προσωπικότητα (άρα συνείδηση) της ζωής που ζήσατε, και το πιθανότερο είναι να μην έχετε καμία απολύτως συνείδηση.

έτσι λοιπόν, πόσο σας ανακουφίζει πως η μεταθάνατον ζωή μπορεί να υπάρχει αλλά σε αυτή δεν θα πάρετε τίποτα μαζί σας από την παρούσα;

να πιστέψω: θα πάρετε.
να πιστέψω όμως την ουσία των θρησκειών και όχι αυτά που λένε οι παπάδες:
«θα πάρετε μαζί σας τα καλά και τις αμαρτίες σας». αυτό το δέχομαι. τα καλά λοιπόν και τα κακά αυτής της ζωής επιρρεάζουν την μεταθάνατον. οκ. αλλά πως; η μόνος τρόπος να επιρρεάζεται μία ασυνείδητη, με τα δικά μας δεδομένα για την ατομική συνείδηση, είναι μόνον «ως αίσθηση»...

και είμαι σίγουρος πως μπορώ να κάνω μία καλή μεταφορά για το πως μπορεί να είναι η Κόλαση σε μία ασυνείδητη κατάσταση. είναι όπως όταν μία χειμωνιάτικη Κυριακή, πέφτεις στις 16.30 για να κοιμηθείς μία ωρίτσα, αλλά τελικά ξυπνάς κατά τις 19.30. τότε έχεις αυτό το απροσδιόριστο αίσθημα κατά το οποίο δεν νυστάζεις, αλλά δεν είσαι ξύπνιος. δεν θέλεις να κάτσεις μέσα στο σπίτι, αλλά δεν θέλεις να βγεις. δεν θες να δεις τηλεόραση, δεν θες να διαβάσεις. δεν θέλεις να κάνεις τίποτα αλλά το να μην κάνεις τίποτα είναι πιο φρικιαστικό. δεν θέλεις τίποτα και τίποτα δεν υπάρχει που να μπορεί να σε κάνει να βγεις από αυτή την κατάσταση. είσαι αρνητικός απέναντι σε κάθε ενδεχόμενο επειδή κάθε ενδεχόμενο είναι αρνητικότερο, και πιο αρνητικό από όλα, το τίποτα στο οποίο σε οδηγεί η άρνησή σου...

αυτή είναι η Κόλαση άνευ συνειδήσεως. μία κατάσταση δίσβουλης ακινησίας στην οποία θα ήθελες να αφεθείς σε κάτι αλλά δεν υπάρχει τίποτα για να αφεθείς σε αυτό.

τί είναι αυτό; αυτό ακριβώς που λένε οι ανατολικές δοξασίες. μετά την επίγεια ζωή γίνεσαι ένα με το Σύμπαν. το Σύμπαν όμως δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. είναι αυτό που είναι. οπότε εάν εσύ είσαι διάφορος του Σύμπαντος είναι σίγουρο πως δεν θα μπορείς να χαθείς μέσα του. θα μείνεις για πάντα σε εκείνο το βραδάκι της Κυριακής...

οι ανατολικές θρησκείες επιμένουν όμως στην καλοσύνη. φυσικά και επιμένουν. επειδή κατά το μη-καλό-μη-κακό είναι πολύ πιθανό να μαζέψεις πολλά «βαρίδια» ενώ με το αποκλειστικά-καλό δεν μαζεύεις συναισθηματικές φορτίσεις. έτσι, χωρίς καμία συναισθηματική φόρτιση μπορείς να γίνεις ένα όχι με το Σύμπαν αλλά και με το ο,τιδήποτε εντός ή εκτός αυτού.

το καλό είναι αβαρές.

έτσι στο 'ξώφαλτσα όμως, αποδέχτηκα κάτι: πως οι συναισθηματικές αποσκευές «περνάνε» στον «άλλο κόσμο» (θα πουν τα πιο μαθηματικά μυαλά). λέτε ε;
όχι. δεν έκανα καμία τέτοια παραδοχή. είπαμε πως Τίποτα δεν περνάει από αυτόν στον «άλλο» κόσμο και η τοποθέτηση περί καλού και κακού δεν αφορά κανένα «πέρασμα».

εάν η μεταθάνατον ζωή υπάρχει, τότε η μεταθάνατον ζωή είναι Τώρα. τό 'παμε.
έτσι, είναι Τώρα που με αυτά που κάνουμε επιρρεάζουμε την ενιαία αυτή ζωή. το πρόβλημα είναι ότι με την έλειψη συνείδησης χάνεται και η δυνατότητα της αλλαγής δια της βουλήσεως που έχουμε στη βιολογική μας ζωή. συνείδηση = βούληση, έλεγαν οι φιλόσοφοι πριν 2-3 αιώνες, αλλά όπως πολλά πράγματα, η ζωή προσπερνά ερωτήματα ακόμα και όταν δεν βρίσκει τις απαντήσεις.

αυτό σημαίνει όμως πως η συνείδηση και η βούληση είναι τα εργαλεία αυτής  της ζωής για τον επιρρεασμό της Ύπαρξης πέραν της φυσικής υπόστασης και της συνείδησης όπως τη γνωρίζουμε με τα τρέχοντα αντιληπτικά μας μέσα.

χμ.

η συνείδηση όμως δεν είναι ανεξάρτητη από τις αισθήσεις, τις συνθήκες, τις τρέχουσες κοινωνικές και λοιπές παραμέτρους. η συνείδηση δυστυχώς όμως μπορεί να ποδηγετείται. σε αυτόν τον τομέα άλλωστε γίνονται και οι μεταλύτερες επενδύσεις...
καλώς ή κακώς, όπως είχε πει ένας τυπάκος μη-glamour, μη-φιλόσοφος, μη-γνωστός, που δεν έγραψε βιβλία, που δεν δίδαξε ποτέ κανέναν, και δυστυχώς μη-ζωντανός εδώ και δύο χρόνια, «συνείδηση είναι η επίγνωση της ύπαρξης της» και «η συνείδηση αντιλαμβάνεται μόνον αυτά των οποίων έχει επίγνωση».

αυτό το τελευταίο είναι όλα τα λεφτά. αποκτούμε συνείδηση μόνο των πραγμάτων που πέφτουν (οι μας ρήχνουν) στην αντίληψή μας. όσο απλό και αν φαίνεται, είναι οριστικό: δεν μπορείς να έχεις συνείδηση πραγμάτων που δεν γνωρίζεις.

εάν όμως τα πιο κρίσιμα ζητήματα της υπάρξεώς μας δεν έχουν υποπέσει στην αντίληψή μας; τότε ναι, Αυτή είναι η Ασυνείδητη Ζωή και αυτή, επίσης, είναι ακριβώς Τώρα.

θα σταματήσω εδώ.

θα πάρω τη φράση μου «η μεταθάνατον ζωή είναι Τώρα»
και θα την κάνω «Όλα είναι Τώρα».

κάπου εδώ, ολοκληρώνουμε νομίζω ένα κύκλο.
τώρα όμως μπορούμε να ξαναδούμε στα μάτια τί είναι το Πριν και τι το Μετά.

είναι χρονικά επιρρήματα. και τελικά ίσως δεν έχει σημασία ούτε η Ζωή ούτε ο Θάνατος ούτε η Συνείδηση όσο το ρολόι προχωρά γραμμικά.
η Ζωή και ο Θάνατος όμως υπάρχουν αποκλειστικά και εξαιτίας του γραμμικού χρόνου. ναι.
...ναι;

η Συνείδηση όμως; μήπως το γεγονός ότι εμείς την έχουμε επικεντρωμένη στο γραμμικό Χρόνο είναι ακριβώς αυτό που ακυρώνει την ικανότητά της να γνωρίσει τόσο τη Ζωή όσο και το Θάνατο;

όσο «γνωρίζουμε» πως χρόνος και χώρος είναι αδιάρρηκτα δεμένα μεταξύ τους και ο χρόνος είναι «μονής κατεύθυνσης», εγκλωβίζουμε τη Συνείδηση στο να παίζει με τον ευατό της όπως ακριβώς ο σκύλος παίζει με την ουρά του.

έτσι, στο [3] θα πρέπει να ασχοληθώ (-ούμε, εάν καταφέρνω να σας κεντρίσω) ανοίγοντας τη Ζωή και το Θάνατο στην διάσταση που υπονομεύει και καταστρέφει τη Συνείδηση: το Χρόνο.