αυτή η ημερομηνία δεν είχε κάτι το δραματικό.
δεν χρειάζεται δραματικότητα για να πεθάνει ένας άνθρωπος.
το ευχάριστο ξάφνιασμα ήταν η άπειρη ελαφρότητα. η γαλήνη. χωρίς δικαίωση, αλλά με ένα τόσο ελαφρύ παράπονο που το πιο ασθενές αεράκι μπορούσε να το ταξιδέψει πολύ μακρυά.

κανείς δεν ενοχλήθηκε. καμία δεν έκλαψε. τόσο ευχάριστη γαλήνη, όσο σε μια πατημασιά που την παίρνει μαζί της το κύμμα.

στη δική μου ορθογραφία, το κύμμα γράφεται με δύο μ. επειδή είναι ένα κομμάτι της θάλασσας, επειδή είναι ένα κόμμα μέσα σε μία πρόταση που δεν τελειώνει ποτέ.

τώρα, έντεκα χρόνια μετά, ακόμα δεν κατάλαβα γιατί πέθανα εκείνη τη μέρα.
ίσως το γιατί να είναι γραμμένο στο ημερολόγιο κάποιου άλλου.

δεν με πειράζει όμως.
δεν έχω περιέργεια.
ίσως αν μάθω να μετριαστεί η γαλήνη εκείνης της μέρας.

και δεν το επιθυμώ.