κι όμως. υπήρξα παιδί. και υπήρξα πριν ακόμη γνωρίσω την ύπαρξή μου.
άλλωστε έτσι συμβαίνει με όλους μας.
πρώτα υπάρχουμε και μετά αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή μας. πρώτα μέσω της μνήμης και μετά μέσω της νόησης.

κάποια στιγμή όμως γυρίζεις και κοιτάς στην εποχή που η ύπαρξή σου ήταν φανταστική. και τότε ανακαλύπτεις πως όλα αυτά που μέσα από την εμπειρία και τη νόηση προσπαθείς να μάθεις, ίσως τα ήξερες πριν ακόμα μιλήσεις.
και μετά αγωνίζεσαι μία ζωή για να τα ξαναμάθεις.

μετά τη ζωή υπάρχει ακριβώς αυτό που υπήρχε πριν τη ζωή.
η ζωή είναι εμβόλιμη. είναι παρένθεση.
παρένθεση μέσα στην οποία δημιουργούμε το σχόλιο για το πριν και το μετά της.

δεν σου φαίνεται τώρα λογικό;
να γεννιέσαι γνωρίζοντας όλα αυτά που θες να μάθεις μέχρι να πεθάνεις;

οι ψυχολόγοι αναζητούν τις πληροφορίες από εκείνη την εποχή που δεν γνωρίζεις την ύπαρξή σου. την εποχή που εγώ λέω πως η ύπαρξή σου είναι φανταστική.

το λάθος τους είναι πως σε αυτή την εποχή ψάχνουν με κριτίρια αιτίας-αιτιατού για να απαντήσουν μέσα από λογικές σχημάτων, ενώ οι πραγματικές πληροφορίες είναι όντως εκεί για ένα και μόνο, άλλο, λόγο:

επειδή τις φέραμε μαζί μας σε αυτή τη ζωή.