xkont goes private - debate 07: ο θάνατος της ελπίδας

debate 07: ο θάνατος της ελπίδας

xkont
07.09.07
κάνω δύο βήματα πίσω και κοιτάω τη γενική εικόνα. όλοι αυτοί «σήμερα είναι αύριο δεν είναι», αλλά στο τέλος «κάτι μένει». και κοιτώντας αυτό το «κάτι» βγάζω 5 θλιβερά συμπεράσματα. #1 η καταστροφή της έννοιας του Διαλόγου μπορεί να σεβόμαστε (?) την ελληνική γλώσσα και να μην βαφτίζουμε αυτό το «πράμα» ως Διάλογο αλλά debate. δεν παύει όμως να είναι γεγονός ότι αυτό είναι που η πολιτική μας ηγεσία θεωρεί ως Διάλογο: - 6+6 άνθρωποι σε διάταξη ανά δύο. - κανείς δεν κοιτάει κανέναν - καλά, ε όχι και «στα μάτια» - κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να απαντήσει σε κανέναν - όλα διαρκούν συγκεκριμένα δευτερόλεπτα. τόσα που να επιτρέπουν μόνο ατάκες και διαφημιστικά σλόγκαν - απαγορεύεται να συγκροτηθεί επιχείρημα (λόγω 90") #2 η επιβολή της μονοδιάστασης η ΝΔ υιοθέτησε πριν 4 χρόνια την πάγια τακτική του ΠΑΣΟΚ να κατηγορεί την προηγούμενη 50ετία για όλα και το ΠΑΣΟΚ την πάγια τακτική της ΝΔ να κινδυνολογεί και να υπόσχεται ασφάλεια. το πρόβλημα δεν είναι η υπερβολή. η υπερβολή πολλές φορές καταδεικνύει τις λεπτομέρειες καθαρότερα από την ουδετερότητα. το πρόβλημα είναι η παγίωση ενός μονοδιάστατου μοντέλου αντιπαράθεσης που έχει ένα θύμα: την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. #3 ο υποχρεωτικός εγκλωβισμός στο «τώρα» όλοι μας καλούν να «μην κοιτάμε πίσω» για να μην δούμε τί έκαναν, ούτε μπροστά για να δούμε «πως θα το κάνουν». εμείς, πρέπει να μείνουμε σε αυτή την αιώνια άχρονη παροντική κατάσταση (άλλη μία μονοδιάσταση) και έτσι να διαλέγουμε ανάμεσα σε υποσχέσεις πάνω στα ίδια ζητήματα εδώ και δεκαετίες: υγεία, παιδεία, ανεργία, περιβάλλον, διεθνή, οικονομία. τα οποία με ένα μαγικό τρόπο δεν έχουν ποτέ θετική εξέλιξη αλλά αυτή τη φορά θα έχουν. γιατί; επειδή ο δεύτερος έγινε πρώτος είτε ως κόμμα είτε ως άτομο μέσα στο κόμμα. και όταν ήταν δεύτερος ήταν ανίκανος να κάνει το οτιδήποτε αλλά και τώρα πάλι ανίκανος είναι γιατί αν κάνει θα πάψει να είναι ο πρώτος... οπότε επιστρέφουμε στην προσήλωσή μας στο Τώρα. τώρα διάλεξε για τώρα. #4 η αναδιανομή του πλούτου σε ανύπαρκτη αγορά. τον πλούτο αναδιανέμει αυτός που έχει την ισχύ να το κάνει. την ισχύ όμως την έχει αυτός που έχει τον πλούτο. γι' αυτό μειώνονται οι φόροι στα υψηλά εισοδήματα αλλά κυρίως στις εταιρείες. «φορολογία» είναι και η κερδοσκοπία όλων εναντίων των μισθωτών αφού τα πάντα σε αυτή τη χώρα είναι 30% πιο ακριβά, έχουν το 50% της ποιότητας και καταναλώνονται από ανθρώπους που πληρώνονται με το 50% του μισθού του ευρωπαίου. πού είναι οι κανόνες της αγοράς; πουθενά. δεν έχουμε αγορά. έχουμε ένα μετεξελιγμένο φεουδαρχικό σύστημα όπου ο μισθωτός πληρώνεται για να μην πεθάνει και αυτοί που συσσωρεύουν πλούτο δεν τον επενδύουν αλλά τον ξοδεύουν για κοινωνική προβολή. έτσι το χρήμα που παράγεται καταλήγει στο «πουθενά» και δεν κινεί ούτε τα «θετικά» γρανάζια του φιλελευθερισμού. #5 η καταστροφή της ελπίδας κοιτάς τους ανθρώπους που κρατάνε τις τύχες του τόπου στα χέρια τους να κοιτάνε την κάμερα και να δικαιολογούνται σαν παιδάκια 5 ετών. - δεν φταίω εγώ, αυτός φταίει... κοίτα! μου έδωσε χαλασμένο παιχνίδι... τί να κάνω.... - δεν το χάλασα εγώ! αυτός το χάλασε! εγώ του το έδωσα καλύτερο από ποτέ! - τώρα, τώρα! άσε με να το φτιάξω! σε λίγο θα είναι καλύτερο από καινούργιο! - όχι! όχι! θα το καταστρέψεις, άστο να το φτιάξω εγώ! άνθρωποι χωρίς αρχίδια νομίζουν πως ηγούνται του 80% των Ελλήνων. το «χωρίς αρχίδια» όμως μην σας κάνει να απορείτε. τους εκλέγουν τα ίδια τους τα κόμματα ευνουχισμένους για να μπορούν οι δελφίνοι/λοχαγοί/βαρώνοι/νταβάδες να ριμάζουν τα πάντα από το ημίφως της μη-ευθύνης. και αυτούς είναι που στηρίζει στην πραγματικότητα όλη η Ελλάδα. γιατί από αυτούς περιμένει να διορίσει το παιδί τους, από αυτούς περιμένει να νομιμοποιήσει το αυθαίρετο, από αυτούς περιμένει τα πάντα. και αυτούς είναι που απειλεί με την ψήφο του. ούτε το κόμμα ούτε την κυβέρνηση. δυστυχώς, αυτό που μας κατέστρεψαν όλοι αυτοί, είναι αξιοπρέπεια και η ατομική υπερηφάνεια πόση αξιοπρέπεια μένει σε κάποιον που η αποπληρωμή των δανείων του είναι μεγαλύτερη από το εισόδημά του; πόσο υπερήφανος είναι αυτός που τον πετάνε σαν σκουπίδι από γραφείο σε γραφείο όταν χρειάζεται κάτι από μία υπηρεσία; πόση αξιοπρέπεια έχει αυτός που ονειρεύεται κάθε βράδυ να κερδίσει το lotto; πόσο υπερήφανος είναι αυτός που ακούει για «προμήθειες» εκατομμυρίων ευρώ όταν δουλεύει 10 ώρες την ημέρα για 680 ευρώ; πόση αξιοπρέπεια έχει ο υπάλληλος που λαδώνεται και πόση υπερηφάνεια αυτός που τον λαδώνει; πόσο υπερήφανος είναι ο κάθε ένας μας για τις κομματικές του επιλογές (και τις επιλογές του κόμματός του) και πόσο αξιοπρεπής αισθάνεται όταν τις υπερασπίζει; πόση αξιοπρέπεια, πόση υπερηφάνεια και πόση ελπίδα θα μας έχει μείνει στις 17 Σεπτεμβρίου;