| Wien '07 - έναντι |
|
| xkont | ||||
| 10.08.07 | ||||
 από μικρό παιδί στο Ωδείο, είχα το όνειρο να πάω κάποια στιγμή στη Βιέννη και να περπατήσω τη νύχτα στα σοκάκια με την ελπίδα να συναντήσω τα αγαπημένα μου φαντάσματα. τελικά πήγα για να ανακαλύψω ότι δεν υπάρχουν σοκάκια, με εξαίρεση το Griehengasse (μία από τις ελάχιστες οδούς ή γενικά λέξεις που κατάφερα να συγκρατήσω). τελικά δεν περπάτησα και πολύ αργότερα από τα μεσάνυχτα, ήταν και καλοκαίρι... στη λίστα για επιστροφή δηλαδή. στο post αυτό δεν θα επεκταθώ σε τίποτα. με μικρή εξαίρεση στο τέλος, για τα λουκάνικα... ανέβασα κάποιες φωτό που έχω χωρίσει σε τρεις κατηγορίες.
η επιστροφή μου εκεί για μια ακόμα φορά, είναι πολύ πιθανή αφού δεν κατάφερα λόγω παρέας να ξεκοιλιαστώ στον υπερθετικό βαθμό που ήθελα (όπως και για τα περισσότερα πράγματα σε αυτή τη μίζερη ζωή) με όλα τα είδη λουκάνικων που παράγει ή έστω φιλοξενεί η Βιέννη. η μικρή μου συνάντηση με 3-4 (x2-3 φορές με το καθένα) που (φυσικά) δεν μπορώ να επαναλάβω τα ονόματά τους - αν και έκανα φιλότιμες προσπάθειες - χαρακτηρίζεται ημιτελής και αν σε αυτά προσθέσουμε ότι δοκίμασα μόνο το σνίτσελ (ντροπή μου) και δυστυχώς όχι και όλα τα υπόλοιπα κρεατικά με τις καταπληκτικές σάλτσες με μέλι και ένα περίεργο λαχανικό (κάτι ανάμεσα σε κρεμύδι και λάχανο - γκράτσελ?), χωρίς να βάλουμε μέσα και τα μετα-σουρεαλιστικά αραβικά που πέρναγες απ'έξω και μόλις μύριζες τα μπαχαρικά πάθαινες γαστρικό ντελίριο... (τα υπόλοιπα στο σχετικό podcast που ετοιμάζω γιατί η γραφή είναι πολύ στεγνή όταν μιλάς για φαγητό) κλείνοντας να πω ότι δεν μπορώ να το εκφράσω εύκολα με λόγια, αλλά αισθάνθηκα πολύ έντονα το γιατί η Βιέννη ήταν η πρωτεύσουσα της μουσικής για 150 χρόνια (και παραμένει σε θέματα κλασικής εκτέλεσης και παιδείας) και όχι πχ της ζωγραφικής, της αρχιτεκτονικής ή της γλυπτικής. ίσως πρέπει να πάω κάποια στιγμή στο Παρίσι για να μπορώ να έχω όλα τα επιχειρήματα στο γιατί ένα μέρος (πέρα από τα λεφτά του αυτοκράτορα) προκαλεί συγκεκριμένες τέχνες και κάποιο άλλο διαφορετικές. μια και είπα όμως αρχιτεκτονικής και πέρα από τα λουκάνικα δεν έχω μεταφέρει και καμία ουσιαστική πληροφορία πέρα από το ότι ανέβασα φωτογραφίες, να σας πω την απίθανη ιστορία: ο γοτθικός ναός (καθεδρικός-μητρόπολη-whatever) έχει χτισμένη μόνο την μία του αψίδα. η άλλη είναι σε μικρότερο ύψος από την οροφή και αν και έχει την 2η μεγαλύτερη καμπάνα ελευθέρας ταλαντώσεως στην Ευρώπη (Pumerin), δεν ολοκληρώθηκε ποτέ αν και έχουν κάνει επισκευές κλπ πάμπολες φορές από το 1100 που χτίστηκε (η ημερομηνία είναι στο περίπου). αυτό, οφείλεται στο σουρεαλιστικό λόγο του ότι ο αρχιτέκτονας που έχτιζε τον Άγιο Στέφανο, είχε (λέει) κάνει συμφωνία με το Διάολο για να καταφέρει να τον χτίσει... συμφωνία με το Διάολο για να χτιστεί ένας ναός. ενδιαφέρον concept ε; η συμφωνία προέβλεπε ότι ο αρχιτέκτονας ΔΕΝ θα ανέφερε κανένα ιερό όνομα έως ότου ο ναός τελειώσει... έφτιαξε λοιπόν την μία αψίδα ύψους 132 μέτρων και στην κατασκευή της άλλης είπε ένα ιερό όνομα! (λέω εγώ τώρα, κάτι έγινε και είπε ο τύπος πχ «ΩΧ! Παναγιά μου!») και πάρ'τον κάτω από την σκαλωσιά. dead. έτσι η αψίδα έμεινε άφτιαχτη.
σκέφτομαι τώρα εγώ: «οι άλλοι δηλαδή, ΔΕΝ ήθελαν να κάνουν συμφωνία με το Διάολο για να φτιάξουν την αψίδα;». άσε που μέσα στο ναό άλλοι αρχιτέκτονες έχουν και τα μούτρα τους (πχ κάτω από τα σκαλοπάτια για εκεί που κάνουν το κήρυγμα, έχει εκτός από τα καταπλητικά γλυπτά και ένα παράθυρο που ανοίγει και βγαίνει ένας τύπος από τη μέση και πάνω ... είναι ο Πίλγκριμ που είχε φτιάξει τα γλυπτά...). |
||||
get fed
