μην ντρέπεσαι, γίνε fan!  fb.jpg
my no-hope mantra E-mail
xkont   
25.07.07
loop.jpg
η επανάληψη δεν είναι η μητέρα της πλήξης αλλά της διαστροφής.

κάθε τί που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά χάνει την συμβατική μορφή του.
διαστρέφεται. μεγενθύνονται οι λεπτομέρειές του, χάνονται τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του, χάνεται τελείως, εμφανίζεται ξανά, γίνεται κούφιο σαν καθρέφτης. αλλά αντανακλά. τίποτε παραπάνω από την διεστραμμένη εμμονή να σταματήσει ο χρόνος.

ο βρόγχος, η επανάληψη, σταματάει το χρόνο.
το "loop" είναι τόσο χαζή λέξη... ο «βρόγχος» είναι η θηλιά που σε πνίγει αλλά και ο κύκλος της ασφάλειας που δεν αποζητάς.

η επανάληψη, ελαφραίνει τη συνείδηση.
η επανάληψη είναι η στιγμή που το μυαλό παγώνει τη στιγμή και την επαναφέρει ξανά και ξανά, τη διαστέλλει, την κάνει άπειρη, τόσο που όλα γύρω της εξαφανίζονται.

όταν έφτιαχνα αυτό το mantra κατανόησα όλους αυτούς που σκύβουν το κεφάλι κάνοντας νεύμα, σα να συμφωνούν σε κάτι ή σα να κατανοούν κάτι, και τους έχουν χαπακωμένους στα ψυχιατρεία γιατί δεν είναι τίποτε άλλο παρά άνθρωποι που η συλλογική συνείδηση υπερκέρασε την προσωπική τους που μοιραία έτρεξε να κρυφτεί σε μία παγωμένη στιγμή. αυτή της επανάληψης.

και το ξέρουν ότι είναι εκεί. ξέρουν πολύ καλά τί γίνεται γύρω τους. αλλά η παγωμένη στιγμή είναι τόσο γαλήνια, τόσο θλιμμένη που μπορείς να μείνεις για πάντα εκεί να την αγαπάς και συμμετέχοντας στην επανάληψη, να την προστατεύεις.

ο χρόνος ίσως είναι από τα κυρίαρχα ζητήματα στη σχιζοφρένεια.
αλλά και στην καθημερινή ζωή.
πόσο διαφέρει η επανάληψη μίας στιγμής, του ψυχοπαθή,
από την επανάληψη μίας ημέρας ή εβδομάδας του «υγιή» εργαζόμενου;

πόση ασφάλεια μας γεμίζει η επανάληψη της πληρωμής μας για την επαναλαμβανόμενη ημέρα μας, με την κατάθεση του «μηνιάτικου»;

πόσες ελπίδες έχει κανείς να βγει από την επανάληψη που δεν θέλει να αναγνωρίσει;

πόσες ελπίδες έχει να αναγνωρίσει πόσα πράγματα κάνει ο εαυτός-εγκέφαλος κάθε μέρα με μνήμη cahce. ψάξε σε ιατρικά περιοδικά, θα εντυπωσιαστείς...

κάποια στιγμή, έννοιωσα πως «δεν υπάρχει καμία ελπίδα» και χάθηκα για καιρό μέσα στο no hope mantra μου...

σήμερα το μοιράζομαι μαζί σου.

μόνο, μην το ακούσεις από τα ηχεία του υπολογιστή.

βάλε τα ακουστικά, κλείσε τα μάτια και σφίξε μου το χέρι.