| normality - «σε σκέφτομαι» |
|
| xkont | |
| 27.06.07 | |
photo © Jan SAUDEK, ArtForum / ICZ a.s.
«Ο έλεγχος του περιεχομένου των λέξεων και εν γένει της γλώσσας από κάποια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα είναι απειλή για τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας»All rights reserved Τζώρτζ Όργουελ. οπότε, πριν σου πω «σε σκέφτομαι» θα πάρω το λεξικό για να επιβεβαιώσω το βλέμμα όλων αυτών (και είναι τόσο λίγοι) που κρυφοκοιτάνε αυτό το blog. νορμάλ [normál] E (άκλ.) : (προφ.) για κπ. ή για κτ. που βρίσκεται μέσα στα όρια του φυσιολογικού, του λογικού, του γενικά αποδεκτού ή του συνηθισμένου[λόγ. < γαλλ. normal] ναι, αλλά «φυσιολογικός» είναι: φυσιολογικός -ή -ό [fisiolojikós] E1 : I. που υπάρχει, που συμβαίνει ή εξελίσσεται κανονικά, ομαλά, σύμφωνα με τη φύση και τους κανόνες της II. που ανήκει ή που αναφέρεται στη φυσιολογία και (θεέ μου) «λογικός»: λογικός -ή -ό [lojikós] E1 : 1. που είναι προικισμένος με τον ορθό λόγο, που έχει τη δυνατότητα να διανοείται, να σκέφτεται 2α. που είναι σύμφωνος, συνεπής με τον ορθό λόγο και με τους κανόνες του 3. μέτριος, χωρίς υπερβολές, κανονικός γιατί χρειάζομαι λεξικό; επειδή από όλα αυτά η μόνη χρήση του normal και του «λογικού» είναι η [μέτριος, χωρίς υπερβολές, κανονικός] μέτριος... α. που έχει μέτρο, που χαρακτηρίζεται από έλλειψη υπερβολής β. (για ποσότητα, μέγεθος κτλ.) β1. που δεν είναι ούτε πολύ μικρός ούτε πολύ μεγάλος δηλαδή, από κάθε έννοια η μόνες χρήσεις που έχουν απομείνει είναι οι β+ νορμάλ ΔΕΝ είναι αυτός που βρίσκεται στα όρια της κανονικής εξέλιξης σύμφωνα με τους κανόνες της φύσης και σύμφωνα με τους κανόνες της λογικής. νορμάλ είναι ο μέσος όρος. ο καθημερινός μέσος όρος. ο «συνηθισμένος», ο μέσος όρος όπως αυτός βγαίνει από τον πολλαπλασιασμό του μέσα από τα media. η λογική μπορεί να είναι «προσωπική» όσο μπορεί μία μπανάνα να κέρδισε χρυσό μετάλλιο στα 100m στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1999 που δεν έγιναν στο Νεπάλ. και ήταν ένα κουλτουριάρικο όνειρο η «κοινή λογική» αφού αντί να γίνουν κοινοί σε όλους οι κανόνες της και οι άνθρωποι να μπορούν να αρθρώνουν τη σκέψη τους πέρα από ρύθρο, έγινε καθημερινή λογική του «νορμάλ». όσο πάει, το νορμάλ θα βαθαίνει καθημερινά μέσα στην παράνοια, την κατάθλιψη, την διαστροφή, την εμπορευματοποίηση της προσωπικής εμπειρίας και όλα αυτά που προτάσει η εποχή μας για να είμαστε «καλά παιδάκια» και να εκπληρώνουμε το σκοπό για τον οποίο η ύπαρξή μας βιάζεται στην μαλθακότητα ενώ τα κορμιά μας καταδικάζονται στην ομορφιά του γυμναστηρίου. σ ε σκέφτομαι.και είμαι ξετρελλαμένος που αυτή η σκέψη είναι μία διεστραμμένη εμμονή μπροστά στο normality. γιατί το normality θέλει να σκέφτεσαι αλλά και ταυτόχρονα να μπορείς ανά πάσα στιγμή να απεμπλακείς. «να τα δίνεις όλα και ταυτόχρονα να τα έχεις γραμμένα όλα». θαυμάζω τους φυσιολογικούς που μπορούν και το κάνουν αυτό. εγώ απλά τα δίνω όλα σε κάτι και γράφω στα παπάρια μου αυτούς που μου λένε να τα γράψω στα παπάρια μου. νομίζω πως είναι αρκετά συμμετρικό: να γράφεις στα παπάρια σου αυτόν που σου λέει να γράψεις κάτι στα παπάρια σου. να αγαπάς αυτόν που σου λέει να αγαπήσεις. χωρίς ποτέ όμως να είσαι καθρέπτης. και είμαι ξετρελλαμένος που η σκέψη μου είναι αρρωστημένη μπροστά στο normality, αφού χάνομαι στα σοκάκια του bari gottic και γκρινιάζω στην απουσία σου που με βάζει να γυρνάω σκόπιμα ακολουθώντας μία διαδρομή που έκανες πριν ακόμα σε γνωρίσω. και ξέρω πως ξέρεις ότι εμείς δεν έχουμε κάτι παραπάνω από το φυσιολογικό. έχουμε κάτι λιγότερο. και είναι αυτή η έλλειψη που μας υποχρεώνει και μας αναγκάζει να είμαστε έτσι. επειδή δεν θα μπορούσαμε να υπάρξουμε αλλιώς. |
 |
get fed
