xkont goes private - είναι το μαζί, χρονικό ή τοπικό επίρρημα;

είναι το μαζί, χρονικό ή τοπικό επίρρημα;

xkont
21.06.07
είναι μία χρονική περίοδος στο πριν ή στο μετά; είναι μία κατάσταση τόσο χρονικά προσδιορισμένη που μπορεί να χρησιμοποιείται ως χρονικό επίρρημα; - πότε; - μαζί. και σε ένα δοσμένο χώρο. τόσο δοσμένο που δεν μας ανήκει επειδή είναι ανοίκειο; τόσο προσδιορισμένο που να μπορεί να χρησιμοποιείται ως τοπικό επίρρημα; - πού; - μαζί. είναι μια στιγμή σε ένα τόπο; ένα στιγμιαία μηδενικό σημείο που μας διαπερνά όπως ένα νετρίνο, χωρίς ίσως να το καταλάβουμε; είμαι σίγουρος πως ίσως σου αρέσει αυτή η σκέψη. ίσως να ήθελες να είναι ένα σημείο στο googlemaps που να γυρίζεις ξανά και ξανά εκεί για να επιβεβαιώνεις ότι υπάρχει - επειδή έχεις πάει ή σκοπεύεις να πας. είμαι σίγουρος πως σου αρέσει η σκέψη να ήταν μία στιγμή. που ξέρεις ότι θα τη γράψεις στο blog σου, στο ημερολόγιό σου, στη λήθη. για να τη γιορτάζεις έως ότου έρθει. για να την θυμάσαι λίγες μέρες αφότου έχει περάσει. κι όμως. αν αυτές οι σκέψεις είναι ωραίες τότε δεν υπήρξαμε ποτέ μαζί. επειδή το μαζί δεν χρειάζεται χώρο, δεν το δημιουργούν τα σώματα. δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στο χώρο. δεν είναι χρονική διάρκεια. δεν μπορεί να ανήκει στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον. ο χρόνος το ακυρώνει. είμαστε μαζί. ακόμα και αν δεν γνωριστούμε ποτέ. ακόμα και αν μας χωρίζουν αιώνες και θάλασσες. είμαστε μαζί. ακόμα και αν εγώ είμαι άνθρωπος και εσύ ένας μύθος που κυκλοφορεί μέσα σε σώματα, πίσω από ιστορίες, κρατάει την ανάσα του μέσα στα english horns ελπίζοντας πως οι μουσικοί θα μείνουν να τα κρατούν απαλά στα χέρια τους ακόμα και όταν θα έπρεπε να παίξουν τις νότες. μαζί, σταθήκαμε πάνω από την Nativity Facade, ανάμεσα στα δύο καμπαναριά. ξέρεις, η Sagrada Familia δεν είναι ναός κάποιας θρησκείας. είναι ο ναός του μαζί, πέρα από την ανθρώπινη προσπάθεια, πέρα από τη ζωή, πέρα από την ιδιοκτησία, το ταλέντο. εκεί, αλλά και παντού. με οδό και αριθμό αφού τώρα έτυχε να βρεθεί, εκεί. στεκόμαστε εκεί όσο διαρκεί το δεύτερο μέρος του δεύτερου κονσέρτου για πιάνο του Rachmaninov. μια αιώνια στιγμή, όσο έκαναν τα μάτια σου να ανοιγοκλείσουν. τις νύχτες στη Μέμφιδα, που ο Θεός διεκδικούσε τη μοναξιά σου τί κι αν λένε πως πάνε 3.200 χρόνια. φύγαμε ποτέ από εκεί;