xkont goes private - μετά την κορύφωση τί.

μετά την κορύφωση τί.

xkont

30.05.07

κάνω μία παρένθεση πριν γράψω, για να γράψω για μια ανάμνηση. για ένα reunion αφού η επανασύνδεση θυμίζει κάτι από διαφημίσεις για «ευρυζωνική σύνδεση» (τί βλακεία μετάφραση για το broadband...). αγαπώ την ελληνική αλλά είναι φορές που είναι αμείλικτη και γι' αυτό προτιμώ να αποφεύγω κάποιες λέξεις...

φεύγοντας τότε, πριν (χμ...) δώδεκα χρόνια από τη Μύκονο, είχα ήδη ετοιμάσει ένα κομμάτι για να με κάνει να εκραγώ από όλα αυτά που νόμιζα ότι μαζεύονταν μέσα μου επί χρόνια. έκατσα με ένα φίλο, πίεσα τους δακρυκούς μου πόρους αλλά τίποτα.
η πληρότητα, η αίσθηση ενός υπέροχου κεφαλαίου που έκλεινε δεν ήταν δραματική.
ήταν μία πρωτόγνωρη δύναμη, που φυσικά χάθηκε μέσα στα χρόνια χωρίς να θυμάμαι πως.

εκείνο το κομμάτι όμως, το ξαναέπιασα κάποια στιγμή για να το μετατρέψω σε μια ανάμνηση, με ξύσιμο σαν από βινύλιο στην αρχή, έπαιρνε μια καινούργια ζωή.

η αίσθηση της δύναμης είχε γίνει πλέον αίσθηση έλλειψης, όχι αδυναμίας ή νοσταλγίας, αλλά μιας μνήμης η οποία δημιουργούσε ένα αίσθημα συνεχούς κορύφωσης.

φυσικά και δεν ξέρω τί πρέπει να συμβεί μετά από μία κορύφωση. ίσως φταίει που είμαι άντρας και όλο το ζητούμενο στη ζωή μας είναι να ανεβούμε σε μια κορυφή, και μετά;
μετά ανακαλύπτεις ότι είσαι πολύ χαμηλά και η επόμενη κορυφή πολύ μακρυά, οπότε δεν μπορείς να κλείσεις ούτε αυτό το κεφάλαιο.

τώρα είμαι παντελώς άφραγκος, μετά από μια αρχικά εντυπωσιακή απόφαση να παρατήσω την πολύ καλή δουλειά μου για να κάνω μαθήματα ενορχήστρωσης (...)
φυσικά οι ελλείψεις με γύρισαν πίσω στις κλίμακες και τα διαστήματα, και τώρα την Αρμονία.

το reunion πλησιάζει. δεν ξενερώνω με κανέναν από όλους αυτούς, όπως πολλοί αγαπητοί σνομπ τύποι.
είναι οι φίλοι μου, οι μυστικοί μου σύμμαχοι σε ό,τι πεζό βαφτίζω παράτολμο.

έτσι όμως είναι και η αίσθηση αυτή μέσα μου. ατελής πάνω στο σημείο που περιμένεις να συμβεί κάτι.

ποτέ δεν γίνεται κάτι. όσο και αν προσεύχεσαι για μια «κρίση» ή «λύση», η ζωή αποφασίζει να κινηθεί πλάγια, διολισθαίνοντας, αλλοιώνοντας, όπως διολισθαίνουν αργά αλλά παντελώς ανεξέλεγκτα τα αυτοκίνητα σε μια πλαγιά με πάγο.
σου κόβουν την ανάσα όταν τα βλέπεις να χάνουν τον έλεγχο, το αίσθημα του βέβαιου κακού σου κάνει το στομάχι κουβάρι,
αλλά τελικά ακουμπάνε απαλά στην άκρη του δρόμου.
αλλοιώνοντας, όπως ο χρόνος (πέρα από άλλα) τις τροφές, κάθε μέρα και από λίγο, έτσι που να μην υπάρχει η καθαρή διαχωριστικκή γραμμή της επικινδυνότητας.

αυτό λοιπόν είναι το ατελές κομμάτι μιας συλλογικής μνήμης.
ή αν θέλετε της παρούσας έλλειψης αυτής της συλλογικότητας.