μην ντρέπεσαι, γίνε fan!  fb.jpg
Ο Θάνατος του Ποιητή E-mail
xkont   
23.05.07


ημέρα 1

έχω καταλάβει κάτι. ό,τι και να είναι η ψυχή, μετά το θάνατο δεν υπάρχει συνείδηση.
ό,τι και αν υπάρχει μετά το θάνατο είναι ενιαίο με αυτό που υπήρξε πριν τη ζωή. χωρίς όνομα, χωρίς ταυτότητα.
ό,τι κι αν είναι ο εαυτός μας είναι ένα πυροτέχνημα αισθήσεων, συναισθημάτων και σκέψεων εξ'αντιδράσεως.
το πιο υπέροχο σε αυτή τη ζωή, είναι η ζωή η ίδια. η ανάσα, η όραση, η αφή, η ακοή, η όσφρηση, η γεύση.
σε βλέπω, σε ακούω, σε αγγίζω σε γεύομαι και είμαι ευτυχισμένος.
επειδή ξέρω πως όλα αυτά είναι ακαριαία.
κι όμως...

ο ποιητής, δεν μπορεί παρά να πεθαίνει κάθε μέρα. σκοτώνει σιγά-σιγά τον εαυτό του για να δημιουργεί. απεμπολεί κομμάτια της ζωής του για να τα μοιράσει.
δεν είναι άγιος, είναι μόνος.
και δίνει κάθε μέρα και από ένα πλευρό για να υπάρξει μία εύα. μία πεταλούδα που την λένε εύα. και μόλις υπάρξει αυτή θα πετάξει μακρυά του και δεν θα την έχει ούτε αυτή τη μία μέρα της ζωής της.

- μα τα έργα είναι αιώνια..
- για τους άλλους.

η διαδικασία της δημιουργίας, αν πούμε ότι αυτή προσπαθεί να εκφράσει κάτι που έχει μέσα του ο ποιητής, από μόνη της αλλάζει αυτό που ο δημιουργός αισθάνεται.
είναι ένα γίγνεσθαι.
έτσι, μόλις το έργο είναι έτοιμο, έχει πάψει πια να προσφέρει την ελπίδα της ζεστασιάς, και ο ποιητής έχει πάψει να είναι ο κρυφός θεατής ενός μαγικού κόσμου.
ναι, έχει αφήσει κάποια κομμάτια του να παραφυλάνε πίσω από κάποια σελίδα, κάτω από ένα στρώμα χρώματος, στις νότες μιας τρίτης φωνής που μουρμουράει συμπιεσμένη από τη μελωδία και το μπάσο.

γι' αυτό πεθαίνει κάθε φορά, επειδή δεν μπορεί να πυροβολήσει τη σκιά του όπως ο Λούκυ Λουκ.
ποτέ δεν θα την πετύχει, πάντα θα ξεγλιστρά. ποτέ δεν θα προλάβει να τρέξει σαν αναγνώστης μέσα στις σελίδες του, να ακούσει για πρώτη φορά τη μουσική του. να νιώσει αυτό που προκαλεί.

ο ποιητής είναι ελλειματικός. εκφυλλισμένος βιολογικά. έχει χάσει το βασικό φυσικό χαρακτηριστικό της προσαρμοστικότητας.
ο ποιητής είναι ένα σφάλμα της Φύσης, όπως, «φυσικά», και ολόκληρος ο πολιτισμός.
γι' αυτό ανασυνθέτει τον Κόσμο, τις μνήμες, τα όνειρα.
από ανάγκη.
για να μπορέσει να ζήσει.
μέρα με τη μέρα. Κόσμο τον Κόσμο.
ζωή με τη ζωή.

τελικά ναι. ο Ποιτής πεθαίνει στην προσπάθεια να ανασυνθέσει τον εαυτό του.
γι' αυτό η αισθητική διώκεται. επειδή είναι θανάσιμη.


ίσως, αυτό που μας λείπει, είναι αυτό που προσφέρουμε.