απλά μαθήματα σχιζοφρένειας και άλλα http://xkont.realpeople.gr Sun, 05 Sep 2010 03:55:25 +0100 FeedCreator 1.7.2 http://xkont.realpeople.gr/images/M_images/xeye.jpg http://xkont.realpeople.gr απλά μαθήματα σχιζοφρένειας και άλλα http://xkont.realpeople.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=85&Itemid=23 λίγο υπομονή ακόμα παιδιά!   έχω αρχίσει τις εγκαταστάσεις για να πάμε ένα βήμα μπροστά [πρόκειται για ανακοίνωση γι'αυτό δεν θα πιάσουμε τώρα το ζήτημα τί είναι μπροστά/πίσω, αν ο χρόνος είναι γραμμικός ή κυκλικός ή σπειροειδής, και... τί είναι ένα βήμα αν όχι πάντα και μόνο προς το κενό, το κενό - το ψευδοκενό / η πληθωριστική θεωρία και το big-bang, τα bang-bang στο κέντρο της Αθήνας, και άλλα πολλά] anyways, ίσως είναι καιρός να βάλουμε [μην τρομάζετε, είναι πληθυντικός ευγενίας δεν θα χρειαστεί να βάλετε τίποτα εσείς] τα πράγματα σε μια σειρά...   ε, δεν θα κάνω και διαφήμιση τώρα για το τί και πως [θα το σπρώξουμε λίγο μετά] λοιπόν, hang one out there... coming soon   x. Tue, 06 Jan 2009 03:36:15 +0100 http://xkont.realpeople.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=84&Itemid=23 δίνουν party στην παλαιά εγκατάσταση του Joomla που χρησιμοποιώ. με λυσσαλαίο πάθος (πάνω από 300 επισκέψεις την ημέρα - παρόλο που μάζεψα και 380 IPs με τα χεράκια μου) ψάχνουν όπως τα μηχανήματα στο Matrix να βρουν μια γωνίτσα να χώσουν το spam τους. LICK MY DICK ASSHOLES! (για τα spam bots) images/stories/mymusic/cosmoad.mp3 ©xkont περάστε και μια βόλτα από την σελίδα μου στο myspace http://www.myspace.com/xkontvol0 (http://www.myspace.com/xkontvol0) έκλεισα και τα comments, έτσι κι αλλιώς όλοι ντροπαλές είστε. κρίμα γιατί ήθελα να μάθω και ποιά ατάκα μου χρησιμοποιεί η Αλεξάνδρα στο avatar της στην Πάτρα. μπορεί να δείχνει πως, αλλά δεν τελείωσα ακόμα, έχω να σας γράψω τις προφητείες μου - μην πάτε αδιάβαστοι στο 2012 ντε... να σας ζαλίσω με τις μουσικές μου (αφού δεν τις ακούει κανείς άλλος έτσι κι αλλιώς) να σας εξοργίσω με τις αναρχοφασιστικές μου απόψεις (θα έπρεπε κάποια στιγμή αντί να τσακώνονται μαζί μου, να τσακωθούν μεταξύ τους αυτοί που με λένε αναρχικό με αυτούς που με λένε φασίστα) λέω να γίνω και after effected video blogger, και πολλά άλλα. πέσαν όμως πολλά τον τελευταίο καιρό και δεν θέλω να εγκαταλείψω αυτό το ωραίο layout. σκέφτηκα και ένα καινούργιο με concept "life is black and white" (αν και δεν το πίνω το κορεόζουμο) όπου να είναι χωρισμένη η οθόνη σε μαύρο/άσπρο και να επιχειρηματολογώ ενάντια στον εαυτό μου... τα σκέφτομαι όλα αυτά και να, τελικά δεν κάνω τίποτα. α, μην ξεχάσω να επισημάνω και κάποιες συγκλονιστικές αναζητήσεις μου έφτασαν εδώ και μου άρεσαν πάρα πολύ: - βιντεο με γριεσ παχουλεσ - σεξυ παχουλες βιντεο - αλβανίδες γκόμενες - βιντεο με χοντρα παιδια - πως μπορω να σταματήσω την ουρα το σκυλι - σαδομαζο - είμαι μαλάκας - τροποι για να καταλάβεις ότι αρέσεις σε κάποιον - Αναρχία εντροπία - Μου λείπεις και δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν τι είναι εκείνο από σένα που μου λείπει. πρέπει να απαντήσω: - δεν έχω και δεν θέλω να δω - δεν έχω και δεν θέλω να δω - η εθνικότητα δεν παίζει ρόλο φίλε μου - τί να τα κάνεις μωρέ; - αν μπορούσα να καταλάβω το ερώτημα θα σου απαντούσα φίλε μου, μήπως το σκυλί και η ουρά είναι αλληγορικά; - εδώ είσαι, look around - ε, είμαστε δύο - ένας και σίγουρος: τον ρωτάς - ναι, αφού Αναρχία και Εξουσία είναι συγκινονούντα δοχεία (ειδικά στην Ελλάδα), η εντροπία λειτουργεί. - ... Wed, 17 Dec 2008 13:52:57 +0100 http://xkont.realpeople.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=83&Itemid=25 images/stories/mymusic/4_Part_1.mp3 ©xkont περάστε και μια βόλτα από την σελίδα μου στο myspace http://www.myspace.com/xkontvol0 (http://www.myspace.com/xkontvol0) το «μουσικό μου ντουλάπι» είναι ένα ντουλάπι το οποίο κανείς δεν επιθυμεί να σκαλίσει. ξέρετε, τα κλασικά, πολλές φορές πρέπει με το ζόρι να βάλεις κάποιον να ακούσει κάτι, που στην πραγματικότητα δεν το ακούει αλλά πρέπει ή να το παίξει ειδήμων και «να του θυμίζει κάτι» (πιθανότατα το θερμοσύφωνα αλλά βρίσκει κάποιο συνθέτη αντί του ELKO) ή να λυποθυμήσει από (προσποιητό) εντυπωσιασμό γιατί έτσι (νομίζει) ότι δείχνει την φιλία του... το κακό είναι ότι τις περισσότερες φορές το ξέρεις (αν δεν βιώνεις την παντελή αγωνία της εγκατάλειψης και η ανάγκη του να κρατηθείς από μία φράση είναι στα πλαίσια του παθολογικού), αλλά δεν έχεις και πολλές επιλογές. έτσι λοιπόν, αποφάσισα επειδή και τα κείμενα τώρα τελευταία δεν «ρέουν» κατά κύμματα (είπαμε το κύμμα εγώ το γράφω με 2 μ επειδή είναι ένα κόμμα από τη θάλασσα και δεν μπορώ να του στερήσω το δεύτερο μ) να σας πετάξω λίγα πράματα από αυτό το υπεραιώνιο συρτάρι στη μάπα. υπεραιώνιο είπα; ναι, η αιώνια κατηγορία της υπερβολικής έκφρασης... όχι, είναι η αιώνια πραγματικότητα της υπερβολικής αίσθησης. το συρτάρι μου είναι όντως υπερ-αιώνιο και μόνο αντανακλάσεις αυτής της υπεραιωνιότητας μπόρεσαν να υλοποιηθούν στιγμιαία μέσα του κι εγώ με τη σειρά μου φευγαλαία να κρατήσω κάτι στα χέρια μου. τόσο φευγαλαία όσο και μια χούφτα άμμο σε μια παραλία. α, κι επειδή πρέπει να εξηγήσω και τον τίτλο (δεν είναι δική μου η αγωνία), τα γράφω όλα αυτά και κυρίως σας βάζω το "4 part I" που έγραψα πριν πολλλά χρόνια (γι αυτό και τα όργανα και η ηχογράφηση είναι crappy) γιατί σήμερα ξαναθυμήθηκα την καθηγήτρια πιάνου που άκουσε μία φράση μου και έπαθε ηλεκτροσόκ και άρχισε να λέει "αυτός! δεν είναι μουσικός! είναι άσχετος! θα έπρεπε να του απαγορεύουν να μιλάει!" ναι, έχει ένα δίκιο, μόνο που θα το δεχόμουν αν αντί αυτών των λέξεων έλεγε τη μία σωστή λέξη που είχε στο μυαλό της και ήταν "επικίνδυνος" έχω κουραστεί να με την αγωνία της μετριότητας. έχω κουραστεί να αγωνιώ μπροστά στην μετριότητα. έχω κουραστεί να προσπαθώ να είμαι μέτριος. και θα σας πω ένα μυστικό για την μουσική δημιουργία: ναι μεν πρέπει να έχεις την τεχνική δεξιότητα και μπλα-μπλα-μπλα αλλά πρέπει να τα έχεις ζήσει όλα για να πεις μόνο κάποια από αυτά... και αυτό είναι που κάνει πχ το 4 Part I να έχει μια συνεχόμενη συναισθηματική γραμμή παρά τις φαινομενικές μεταπτώσεις. αυτό που συνδέει όλους τους ήχους είναι ο άνθρωπος και η ψυχή του. και φυσικά δεν περιμένω κανείς να νοιώσει αυτό το κομμάτι. Fri, 28 Nov 2008 03:19:40 +0100 http://xkont.realpeople.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=82&Itemid=25 δεν ξέρω αν το πολύ προσωπικό είναι το πλέον δημόσιο. δεν ξέρω εάν η μοναδικότητα είναι κοινή ή το κοινό είναι μοναδικό. γενικά δεν ξέρω. παλαιότερα ήθελα να μην θέλω να ξέρω. σιγά-σιγά νίκησα τον φόβο του να μην θέλω να ξέρω και απέκτησα τον φόβο του ότι θέλω να ξέρω. δεν είμαι φοβικός, αλλά δεν μου αρέσει τίποτα από όλα όσα μαθαίνω σε αυτή τη ζωή. το «αυτή τη ζωή» δεν πάει στην ζωή την ίδια αλλά στον κοινωνικό προσδιορισμό, την you know... «ζωή». από την ζωή την ίδια έμαθα όλα αυτά που δεν τα φοβάμαι καθόλου, έμαθα όλα αυτά που η «κοινωνική ζωή» καταπολεμάει κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. και καταπολεμάει με πάθος όλες τις απλές αλήθειες της ζωής. ναι, στην πραγματική ζωή υπάρχει η γεωμετρική πρόοδος, τόσο προς την ανάπτυξη όσο και προς την καταστροφή. δεν ελέγχεται από κανένα Διεθνές Νομισατικό Ταμείο, δεν ορίζεται από κανέναν Αναπτυξιακό Νόμο. η ζωή πάει προς τον εαυτό της και εναντίον του κατά το δοκούν. όχι στην τύχη. στην ολοκλήρωση. και σαφώς χωρίς εμείς να είμαστε οι πρωταγωνιστές της. θα ήταν πολύ μικρός αυτός ο κόσμος άλωστε, αν εμείς ήμασταν οι πρωταγωνιστές του. και ακόμα πιο μικρός αν πρωταγωνιστής ήταν οι πρωταγωνιστές μας, τα hedge funds μας, οι μετοχούλες μας, τα φραγκάκια μας, οι οχτροί μας που θέλουμε να τους βγάλουμε το μάτι (λες και πριν έβλεπαν, λες και βλέπουμε εμείς ΠΟΥ είναι το μάτι τους για να το βγάλουμε) κι εγώ που «μιλάω δύσκολα» και σχολιάζομαι ακόμα δυσκολότερα έμαθα να ακούω ιστορίες πάνω από 3 λεπτά. η ζωή με έμαθε πως όλες οι ιστορίες έχουν happy end, αλλά εμείς αρνούμαστε να δεχτούμε το ευτυχές τέλος σύμφωνα με τους κανόνες της ιστορίας και θέλουμε το ευτυχές τέλος σύμφωνα με το προσωπικό μας τυφλό συμφέρον. γιατί άραγε τα λέω όλα αυτά; έτσι, χωρίς γεγονός, χωρίς λόγο. απλά από την κούραση του πληθωρισμού που υπάρχει στις υποτιθέμενες ειδήσεις, στο υποτιθέμενο παγκόσμιο δίλημμα για τον barak ή τον maccain, στο παγκόσμιο δίλημμα για το εάν τα δις που σφυράνε πάνω από τα κεφάλια μας (και σαφώς μακριά από τις τσέπες μας) πρέπει ή δεν πρέπει να πάνε σε δημόσιες επενδύσεις, λες και θα επενδυθεί έστω και μία δραχμή στο μέλλον μας. λες και το μέλλον μας έχει ανάγκη από επενδύσεις σε χρήμα... αλλά τελικά, «ποιοί είμαστε εμείς»... εμείς δεν είμαστε πια πολίτες, δεν είμαστε λαοί, δεν είμαστε έθνη, δεν είμαστε εργαζόμενοι. είμαστε το φιλοθεάμον καταναλωτικό κοινόν που «αγωνιά» να πληρώσει τη δόση και παίζει lotto για επένδυση, κοιτάει στα reality shows την κακομοιριά των άλλων για να επιβεβαιώνει την ανύπαρκτη ευδαιμονία του καινούργιου του αυτοκινήτου. η ιστορία όμως δεν είναι 3 λεπτών. και η ιστορία δεν γράφεται στις πόλεις των ανθρώπων, γράφεται στα δάση και τα βουνά, στις θάλασσες και τα φαράγκια. γραφικά ε; κι όμως, δεν μας έφερε στην ζωή η τράπεζα. δεν μας συντηρεί στη ζωή η ΔΕΗ και ο ΟΤΕ. η Φύση μας έφερε, που την πολεμάμε με όλα μας τα μέσα. είναι όμως όλα, πολύ φτωχά μπροστά της. άντε λοιπόν, ανοίγοντας τα μάτια μας μετά το τέλος του πολιτισμού θα γυρίσουμε και πάλι να λατρεύουμε την βροχή, τον ήλιο, το βουνό και το δάσος, γιατί θα ανακαλύψουμε ξανά, ότι τελικά, αυτές είναι οι μόνες πραγματικές και αιώνιες αλήθειες τις οποίες αξίζει να δοξάζει ο άνθρωπος. ΥΓ τελικά όλοι αυτοί οι μαλάκες, οι πρόγονοί μας (όλων των λαών), ίσως να μην ήταν και τόσο μαλάκες. αλλά ίσως πρέπει να μεγαλώσει αρκετά το παιδάκι για να καταλάβει ότι οι γονείς του δεν είναι τελικά και τόσο μαλάκες όσο νομίζει μέσα στην άγνοια της παιδικότητας .... Mon, 03 Nov 2008 14:37:25 +0100 http://xkont.realpeople.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=81&Itemid=25 αφού η δουλειά σου και η ποιότητα ζωής σου, η ικανότητά σου να βρίσκεις φαγητό (βλέπε αγοράζεις φαγητό) κλπ εξαρτώνται πιο πολύ από τα hedge funds και τα διατραπεζικά δάνεια παρά από την εκλεγμένη ηγεσία του τόπου σου (λέγε με κυβέρνηση), τότε, απλά και ευθεία, αυτός που σε κυβερνάει είναι ο Dow Jones. αυτός που σε κυβερνάει είναι ο κερδοσκόπος του πετρελαίου. αυτός που σε κυβερνάει είναι το golden boy. εσύ όμως, δεν επέλεξες το golden boy... δεν επέλεξες το ποσό και τον τόκο του overnight, ούτε το αν εμφανίζεται ως τζίρος το ποσό που δάνεισες και όχι το ποσό που εισέπραξες... και τώρα, κράτη ολόκληρα τρέχουν να «δανειστούν» από το ΔΝΤ (λέγεμε διεθνές νομισματικό ταμείο).... ποιός έχει αυτό το ταμείο; γιατί αν το είχαν οι κυβερνήσεις, τότε δεν θα δάνειζε με τόκο... συμμετέχουν όλοι, αλλά το «έχουν» οι ΗΠΑ, όπως έχουν και τον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ κ.α. και ό,ποιος δανείζεται (λέγε με κράτη) φυσικά και θα αποπληρώνει αιώνια τους τόκους αλλά όχι το κεφάλαιο... και όταν θα χρειάζεται το κράτος αυτό (λέγε με πχ Ελλάδα) θα δίνει το Άκτιο, τη Σούδα, τον εναέριο χώρο, τους πακιστανούς, κλπ. και τώρα... τρέχουν όλοι να μπουν κάτω από τις φτερούγες του στοργικού Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. μην ψαρώνετε όμως από το όνομα. η Λαϊκή Τράπεζα δεν ήταν του Λαού, η Αγροτική Τράπεζα δεν είναι των Αγροτών, η Εθνική Τράπεζα δεν είναι του έθνους... είναι επιχειρήσεις που διάλεξαν ονόματα για να μας παραπλανούν ανακατεύοντας την αηδία τους με αγαπημένες μας σκέψεις.... έτσι και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είναι μία παγκόσμια τράπεζα. επιχείρηση τράπεζα. όχι τράπεζα αγαθοεργειών... μου θυμίζει μία συνάντηση που έγινε στον τόπο μου και το ζητούμενο των ενεργών (αυτών) πολιτών ήταν το πως θα πείσουμε τις τηλεπικοινωνιακές εταιρείες ότι ο τόπος μας αξίζει ως αγορά για να φέρουν τα προϊόντα τους... κι αν δεν το καταλάβατε, ναι: συνάντηση για το πως θα προωθήσουμε τον τόπο μας ως «καλή αγορά» για να «έρθει η ανάπτυξη»... μου φαίνεται ότι αντί για internet θα πρέπει να ανεβαίνω στην ταράτσα μου και να ξαπλώνω 2 ώρες. και θα πείτε... το χειμώνα; αμ το χειμώνα, με την βροχή για να αρχίσω να επιστρέφω σε αυτό που πραγματικά είμαι. και αυτό που είμαι δεν κατανοεί την έννοια τόκος. δεν κατανοεί την έννοια δάνειο. δεν κατανοεί την έννοια επι+τόκιο. δεν κατανοεί την έννοια κέρδος. είναι ξένες (alien) έννοιες αυτές, που δεν έχουν καμία δουλειά να περιφέρονται μέσα στο μυαλό μου. δεν του προσφέρουν τίποτα. αντιθέτως, θαμπώνουν την οπτική μου προς τον ουρανό... και από εδώ και εμπρός αποφασίζω να ξεχάσω τί σημαίνουν όλα αυτά: «προδοκώ κατάρρευση της οικονομίας, προσδοκώ την επιστροφή μου στο δάσος» ΥΓ τα ρημάδια τα links σας τα έχω βάλει αριστερά αλλά εσείς δεν λέτε να εννοήσετε υποχρεωτικά μαθήματα πριν σχολιάσετε: ZeitGeist (http://xkont.realpeople.gr/index.php?option=com_weblinks task=view catid=12 id=11) και The Corporation (http://xkont.realpeople.gr/index.php?option=com_weblinks task=view catid=12 id=10) Mon, 27 Oct 2008 12:34:10 +0100 http://xkont.realpeople.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=80&Itemid=25 cJpydH-lcsI ήθελα να γράψω ένα post με τον τίτλο "και ξαφνικά Φεβρουάριος", αλλά αυτό το τραγούδι και οι στίχοι του - αγαπημένο από πολύ παλιά - λέει πολύ περισσότερα για τον χειμώνα που έρχεται... The curtains are drawn Now the fire warms the room. Meanwhile outside Wind from the north-east chills the air, It will soon be snowing out there. And some there are Cold, they prepare for a sleepless night. Maybe this will be their last fight. But we're safe in each other's embrace, All fears go out as I look on your face - Better think awhile Or I may never think again. If this were the last day of your life, my friend, Tell me, what do you think you would do then? Stand up to the blow that fate has struck upon you, Make the most of all you still have coming to you, [or] Lay down on the ground and let the tears run from you, Crying to the grass and trees and heaven finally on your knees Let me live again, let life come find me wanting. Spring must strike again against the shield of winter. Let me feel once more the arms of love surround me, Telling me the danger's past, I need not fear the icy blast again. Laughter, music and perfume linger here And there, and there, Wine flows from flask to glass and mouth, As it soothes, confusing our doubts. And soon we feel, Why do a single thing to-day, There's tomorrow sure as I'm here. So the days they turn into years And still no tomorrow appears. Better think awhile Or I may never think again. If this were the last day of your life, my friend, Tell me, what do you think you would do then? Stand up to the blow that fate has struck upon you, Make the most of all you still have coming to you, [or] Lay down on the ground and let the tears run from you, Crying to the grass and trees and heaven finally on your knees Let me live again, let life come find me wanting. Spring must strike again against the shield of winter. Let me feel once more the arms of love surround me, Telling me the danger's past, I need not fear the icy blast again. Thu, 02 Oct 2008 02:44:06 +0100 http://xkont.realpeople.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=79&Itemid=25 και μπορούσα να «καρφώσω» τον Σοπέν πάνω στον Μπαχ με μία και μόνο νότα... η δασκάλα επέμενε, αλλά απεχθανόμουν τον μετρονόμο. πως να παίξεις Σοπέν με μετρονόμο... όταν παίζεις, ο χρόνος δεν μπορεί παρά να συστέλλεται και να διαστέλλεται μαζί (με την ψυχή) σου. άγνοια κινδύνου; ΥΓ δεν έχω την απαίτηση να κατανοήσετε τις τεχνικές λεπτομέριες αυτού που ακούτε. να σας πω μόνο ότι τίποτα από τον τρόπο εκτέλεσης (έκφρασης) που ακούτε δεν είναι μέσα στην σχολική παρτιτούρα και 99% συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που περιμένει η δασκάλα να ακούσει ;-) images/stories/mymusic/10years_old_xkont.mp3 ©xkont Thu, 28 Aug 2008 07:25:27 +0100 http://xkont.realpeople.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=78&Itemid=25 images/stories/mymusic/short.mp3 short©xkont 2008 όταν το δεδομένο γίνεται ζητούμενο, τα λίγα είναι πολλά. ένα μυστικό για όλες τις μουσικές είναι ότι ποτέ δεν εκφράζουν μία κατάσταση αλλά την προσδοκία αυτής. θα σκεφτείτε πολλές μουσικές και θα διαφωνήσετε. τώρα, ξανασκεφτείτε την πρότασή μου. θα δείτε ότι η σκέψη σας είναι απόλυτη και όχι αναλογική... βάζετε ένα όριο στο τί μπορεί να είναι προσδόκιμο και τί όχι. εάν δεν με «πιάνετε» ακόμα, απλά αφαιρέστε τον πάτο από το βαρέλι. τότε, όλα είναι μόνον αναλογικά. και δυστυχώς για όλους μας, το βαρέλι είναι άπατο. μόνον η αξιοπρέπειά μας «χτυπάει πάτο» και ανεβαίνει ξανά. και για να βάλουμε και μία νότα Φυσικής (...) όσο πιο βαθειά στο βαρέλι, τόσο περισσότερος ο όγκος νερού που πιέζει αυτό που βρίσκεται από κάτω του. συνεπώς, όσο πιο βαθειά, τόσο αυξάνεται η πίεση. κι όμως, όσο αυξάνεται η πίεση ανεβαίνει και η θερμοκρασία. αλλά στον πάτο του ωκεανού δεν κάνει ζέστη, κάνει κρύο... έλα τώρα, είναι απλό: τα υγρά είναι ασυμπίεστα, μόνον τα σώματα δέχονται αυτή την πίεση. κατάληξη-μετάφραση: το περιβάλλον είναι πιεστικό μόνον όταν εσύ είσαι ξένο σώμα. ΥΓ εάν το βαρέλι είναι άπατο, γιατί να ανεβαίνει η πίεση αναλογικά με το βάθος; αφού χωρίς πάτο τίποτα δεν είναι «πάνω» από κάτι άλλο, είναι απλά «εκεί»... έλα μου ντε... να θεωρήσουμε ότι ο πάτος υπάρχει σε άπειρο βάθος! έτσι ώστε και να μην είναι εφικτή η προσέγγισή του (αφού είναι στο άπειρο) αλλά να είναι και υπαρκτό για να δημιουργεί την πίεση... ΑΧΑ! quel est άπειρο? Fri, 18 Jul 2008 06:14:24 +0100 http://xkont.realpeople.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=77&Itemid=23 http://xkont.realpeople.gr/images/stories/mymusic/mojo121a.mp3 ©xkont 2008 ο χρόνος, είναι μία διάσταση χώρου. ο χρόνος κινείται. και κινείται επιταχυνόμενα. το κάθε δευτερόλεπτο σήμερα διαρκεί περισσότερο από το κάθε δευτερόλεπτο μετά από 100.000.000 χρόνια (whatever χρόνια can be). άρα: το σύμπαν είναι σε μία τετραδιάστατη κατηφόρα. ούτε μπιγκ-μπαγκ ούτε τίποτα. η σταθερή ακτινοβολία που έρχεται από παντού είναι ο ορίζοντας από τον οποίο πέσαμε. ο χρόνος πριν το μπιγκ-μπαγκ ήταν άπειρος ακριβώς επειδή το σύμπαν «στεκόταν». τελικά, όλα σε αυτή τη ζωή ξεκινάνε από κάπου και πάνε κατά διαόλου. reverse-ity η κατάληξη αυτής της πτώσης θα είναι όταν το σύμπαν διαστελλόμενο φτάσει να γίνει ένα σημείο άπειρης μάζας και μηδενικού χώρου. ναι, από την μαύρη τρύπα έρχομαι και στην μαύρη τρύπα πηγαίνω, το ενδιάμεσο είναι 'απλά' όλη η «ιστορία» του σύμπαντος. μέσα σε αυτή την «ιστορία», κυλάω και εγώ στη δική μου κατηφόρα παραβγαίνοντας με τον παρελθοντικό εαυτό μου... θα ήθελα να ξέρω αυτόν τον αλήτη που έσπρωξε το σύμπαν στην αντιληπτότητα... Sat, 21 Jun 2008 05:29:06 +0100 http://xkont.realpeople.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=76&Itemid=25 λόγω σεισμού, σήμερα δεν έχει φωτό. ο σεισμός σήμερα 8/6/08 ήταν πραγματικά ο πιο δυνατός στην περιοχή.εάν και κάποια στιγμή ένοιωσα με βεβαιότητα πως είναι υπαρκτό το ενδεχόμενο να αρχίζει το σπίτι να παραμορφώνεται και να μας έρθει στο κεφάλι, οι σφυγμοί μου δεν ανέβηκαν πάνω από αυτούς που ήδη ήταν καθώς ετοιμαζόμουν να φτιάξω «ανακατευτό» (καφέ).ένοιωσα in the zone, σε αυτό τον άλλο χώρο και χρόνο, αυτόν της καταστροφής, του επικείμενου μεγάλου κακού.και ήμουν απόλυτα νηφάλιος.μόλις ο σεισμός τελείωσε, και πριν ακόμα πάω να δω τι έγινε με το σπίτι μου που κατασκευάστηκε το 1874, και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, αφότου μίλησα με τους γονείς μου και ήταν καλά, σκέφτηκα: «τελικά, οι προσωπικοί μου φόβοι είναι πολύ μεγαλύτεροι από ένα μεγάλο σεισμό.» ξέρω πια, (άλλος ένας μετασεισμός ακριβώς τώρα 0:49)πως ο φόβος των εννοιών είναι πολύ χειρότερος από κάθε φόβο για κάποιο γεγονός. ο σεισμός δεν ανέβασε τους σφυγμούς μου.κάποιες σκέψεις όμως, μπορούν. ΥΓπέρασε ένας χρόνος blogging.  Sun, 08 Jun 2008 15:01:55 +0100